าสุดที่จะรู้ว่าแพงมากแค่ไหนชายชราจึงได้ยกนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว “เจ้าพอใจหรือไม่” เขาถาม ทางด้านศิษย์พี่รู้สึกตกใจกับราคาของมันทว่าอันอันกลับหน้ามุ่ย249
(ในนิยายหลาย ๆ เรื่องต่างบอกว่าราคาของสิ่งนี้ได้ถึงสามหรือสี่พันตำลึงทองไม่ใช่เหรอ เหตุใดของข้าจึงได้สามร้อยอีแปะกัน) นี่คือความคิดของเธอ
“ท่านปู่ให้ข้าอีกหน่อยไม่ได้หรือเจ้าค่ะ บ้านข้ามีบิดากำลังตกงาน มารดากำลังตั้งครรภ์ ท่านย่าแก่ชรา ไหนจะพวกเราพี่น้องอีกตั้งห้าปากหากได้แค่นั้นจะกินอิ่มนอนอุ่นได้อย่างไร” อันอันกล่าวนํ้าตาคลอทำให้บรรดาพี่ ๆ มีสีหน้าเศร้าตามไปด้วย ยามเมื่อนึกถึงเงินที่เหลืออยู่เพียงสิบห้าอีแปะ
หมอชราชำเลืองมองหลงจู๊ของตน สองสายตาของเขาประสานกันได้ความว่า “เจ้าคิดว่าเงินสามพันตำลึงทองน้อยไปไหม หรือข้าควรจะเพิ่มให้นางอีกหน่อยดี” หลงจู๊พยักหน้ายกมือปาดนํ้าตาด้วยความเห็นใจชะตากรรมของครอบครัวเด็กหญิง
“เอาอย่างนี้แล้วกันนะเด็กน้อย เจ้าเองก็เห็นสภาพโรงหมอของข้าแล้ว ข้าจะเพิ่มให้เจ้าเป็นเท่านี้พอใจหรือไม่ราคานี้ข้ารับรองได้ว่าแพงกว่าร้านอื่นแล้วนะ หาไม่เจ้าคงต้องนำมันกลับไปหรือไม่ก็ต้องนำเข้าโรงประมูลแทน” คำพูดอันจริงใจ250
ของชายชราทำให้อันอันรู้สึกซาบซึ้งใจไม่น้อยแต่มันก็ยังคงน้อยไปอยู่ดี
“ท่านปู่เพิ่มอีกสักหนึ่งร้อยนะเจ้าคะ ข้าจะได้ผ่านหน้าหนาวไปได้อย่างไม่ลำบากนัก” เด็กหญิงยังคงต่อรอง
“แม่หนู ข้าขอถามเจ้าหน่อยเถอะคนในบ้านของ
