บร้อนเด็กทั้งห้ามองหน้ากันด้วยความไม่เข้าใจ แม้แต่อันอัน“พี่ใหญ่หรือว่าสมุนไพรชนิดนี้จะขายไม่ได้” เด็กหญิงกล่าวเสียงเศร้ามองเห็ดหลินจือแดงอย่างผิดหวัง“เจ้าไม่ต้องเสียใจ หากมันขายร้านนี้ไม่ได้ พวกเราก็ไปขายที่อื่น” จือฉีแม้จะไม่รู้ว่ามันคือสมุนไพรอะไรได้กล่าวปลอบน้องไปก่อน โดยหารู้ไม่ว่าผู้ที่กำลังรีบเดินเข้ามาหลังจากได้ยินคำพูดนี้ถึงกับหลั่งเหงื่อเย็น“หนุ่มน้อยเจ้าใจเย็นก่อนข้าแก่แล้ว ทันทีที่หลงจู๊ไปแจ้งข้าเรื่องสมุนไพรของพวกเจ้าข้าก็รีบมาทันที” นํ้าเสียงหอบปนเหนื่อยของชายชราคนหนึ่งส่งเสียงเข้ามาก่อนตัวทั้งห้าพี่น้องจึงได้พากันหันหน้าไปทางต้นเสียงอย่างรวดเร็ว “คารวะท่านเจ้าของร้าน” จือฉีเป็นผู้นำน้อง ๆ คารวะชายชราเคราขาวอย่างสุภาพ248
“นั่งลง ๆ ข้าชื่อถังจิน พวกเจ้าเรียกข้าปู่ถังเถอะ” ชายชราโบกมือ พร้อมกับกล่าวแนะนำตัวเองออกมา ชายชรามองเด็กน้อยทั้งห้าอย่างละเอียดก็พบว่าเด็กพวกนี้น่าจะไม่ใช่พี่น้องท้องเดียวกันแต่ทุกครอบครัวล้วนมีเบื้องลึกเบื้องหลัง ดังนั้นเขาจึงได้แต่นิ่งเฉยก่อนที่จะมองเห็ดดอกใหญ่สีแดงบนโต๊ะด้วยดวงตาเป็นประกาย“เจ้าต้องการขายเท่าไหร่” คำถามของชายชราทำให้พี่น้องทั้งห้าคนพากันฉงน “ข้าหมายถึงสมุนไพรที่เจ้านำมานี่ต้องการขายเท่าไหร่” ชายชราถามออกมาอีกครั้งด้วยรอยยิ้มบาง“อ๋อ ไม่ทราบว่าท่านปู่จะให้ราคาเท่าไหร่หรือเจ้าคะ” อันอันย้อนถามเนื่องจากแม้จะรู้ว่าสิ่งนี้มีราคาแพง ทว่
