าะเด็กวัยใสอย่างข้า’อันอันบ่นยืดยาวจนเต่าน้อยจำต้องหดหัวกลับเข้าไปในกระดองด้วยความหวาดกลัว‘ข้าขอโทษเจ้าหยุดบ่นเถอะ ต่อไปข้าจะไม่พูดคำนี้อีกแล้ว’ กุยเฮยอ้อนวอนด้วยความปวดหัวเป็นอย่างมากในขณะที่อันอันกำลังโมโหเพื่อนตัวเล็ก ก็มีหลงจู๊ชายรูปร่างผอมคนหนึ่งใบหน้าเต็มไปด้วยความเมตตาเดินออกมาหาพวกเขา “เด็กน้อยพวกเจ้ามาหาหมอเป็นอะไร” ถ้อยคำของเขาช่างสุภาพยิ่ง246
“คารวะท่านอาขอรับ พวกข้าหาได้เจ็บป่วยไม่ เพียงแต่ว่าต้องการมาขายสมุนไพร ไม่ทราบว่าที่นี่รับซื้อหรือเปล่า” จือฉีเป็นผู้ตอบคำถามของเขา“พวกเจ้าต้องการจะขายอะไรอย่างนั้นเหรอ ข้าจะประเมินราคาให้” ชายวัยกลางคนเอ่ยอย่างใจดีจือฉีจึงมองไปทางน้องสาว ที่กำลังพิจารณาหลงจู๊ชายคนนี้อยู่ “ท่านอา ให้พวกเราเข้าไปก่อนเถอะ รับรองว่าท่านย่อมไม่เสียใจ” คำพูดของเด็กหญิงตัวน้อยทำให้ชายวัยกลางคนค่อนข้างแปลกใจกระนั้นเขาก็ยิ้มตอบรับคำของเด็กหญิงตัวน้อยอย่างยินดี “ได้สิ พวกเจ้าตามข้ามาเถอะ” ซึ่งการกระทำเช่นนี้ทำให้เขาได้พบกับโชคลาภอย่างไม่คาดฝันทีเดียวเมื่อเด็กทั้งห้าได้เดินเข้ามาในห้องรับรองของโรงหมอแห่งนี้ ชายวัยกลางคนก็นั่งลงตรงข้ามกับพวกเขา “เอาล่ะเด็กน้อยสมุนไพรของเจ้าคือสิ่งใด” เขากล่าวเข้าเรื่องทันที247
อันอันเองก็ไม่รอช้านางจึงได้หยิบเทพเจ้าแห่งชีวิตสีแดงที่กุยเฮยบอกว่าเล็กที่สุดออกมา ทันทีเมื่อหลงจู๊เห็นเขาก็รับผุดลุกจากเก้าอี้วิ่งออกไปนอกห้องอย่างรี
