ช่วยด้วยสองพ่อลูกขี่ม้าตัวเดียวกันจนกระทั่งถึงหน้าเรือนของอานไท่ ยงเผยหยุดม้าและอุ้มลูกชายตัวน้อยลง ทันทีที่เท้าเล็ก ๆถึงพื้นเจ้าตัวเล็กก็วิ่งเข้าไปในลานบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านทันทีโดยไม่รั้งรอบิดา“น้องสาว” เสียงเล็ก ๆ ของเขารีบตะโกนหาหนิงอันก่อนเป็นอันดับแรกเนื่องจากอยากมาบอกข่าวดีที่ชายคนนั้นจะพาเข้าป่าให้เด็กหญิงรู้“เจ้าเอ็ดตะโรอะไรแต่เช้า นางกำลังล้างหน้าอยู่” เสียงเล็กไม่ต่างจากยงฮ่าวเดินออกมาจากด้านในกล่าวติติงเขาอย่างไม่ไว้หน้า“ข้ามีข่าวดีมาบอกนาง” ยงฮ่าวกอดอกเชิดหน้าของตนอย่างถือดีประหนึ่งว่าตนเป็นผู้เหนือกว่าที่สามารถพาน้องสาวไปตามหาเต่าตัวนั้นได้132
“เจ้าทำท่าทางอันใดกัน ช่างน่าขันยิ่ง” อานเจิง รู้สึกหมั่นไส้เด็กชายวัยเดียวกันกล่าวพลางมองฝ่ายตรงข้ามตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าในขณะที่เด็กชายทั้งสองกำลังยืนเขม่นกันอยู่ อันอันผู้กำลังเดินออกมาก็เอ่ยทักพวกเขาอย่างสงสัย“พี่ชายพวกท่านกำลังคุยอะไรกันอยู่หรือเจ้าคะ”นํ้าเสียงของเด็กหญิงทำให้เด็กชายผู้อยากเป็นพี่ชายที่ดีต่างพักรบกันชั่วคราว ยงฮ่าวเลิกสนใจเด็กชายเจ้าของบ้านเดินมาหาน้องน้อยทันทีก่อนจะกระซิบข้างหูของอันอัน “จริงหรือเจ้าคะเยี่ยมไปเลย” หนิงอันปรบมือกล่าวดีใจอานเจิงคิ้วกระตุกเมื่อยงฮ่าวหันมายักคิ้วให้ตน “ข้าเป็นพี่ชายที่ดีมากกว่าเจ้า” ยงฮ่าวรีบจูงมือน้องน้อยเพื่อจะเดินออกไปพร้อมกัน“หยุดก่อน อันอันเจ้ายังไม่ได้กินข้าว” อานเจิง
