เดินไปขวางหน้าคนทั้งสองรีบกล่าวห้ามทันที133
“จริงด้วยสิเจ้าคะ พูดแล้วข้าก็หิวขึ้นมาเลย พี่ชายฮ่าวกินข้าวมาหรือยังมากินด้วยกันไหม” เด็กหญิงเอามือลูบท้องของตนเอ่ยถามผู้มาเยือนอย่างหวังดี“พี่กินมาแล้ว น้องไปกินเถอะกินให้มากหน่อยเล่าจะได้มีแรง” ยงฮ่าวเอามือลูบหัวน้องสาวตัวน้อยกล่าวเตือน“เจ้าค่ะ” อันอันรับปากก่อนที่เธอจะถูกอานเจิงจับจูงให้เข้าไปด้านในการกระทำของเด็กทั้งสามทำให้ผู้ใหญ่ที่ได้เห็นต่างพากันยิ้มด้วยรู้สึกเอ็นดูในความน่ารักของพวกเขาเนื่องจากหมู่บ้านแห่งนี้มีเด็กเล็กก็เพียงพวกเขาสามคนส่วนคนอื่นนั้นก็ต่างเติบโตกันไปหมดแล้วหลังจากมื้ออาหารเช้าจบลงพวกผู้ชายในครอบครัวอานก็พาหยูเจียงไปดูที่ดินโดยมียงเผยและศิษย์เอกทั้งสองตามไปด้วย134
“ที่นี่แหละเห็นหรือไม่ว่าค่อนข้างห่างไกลจากหมู่บ้านพอสมควรเจ้ามีความคิดเห็นประการใด” อ่านไท่ถามหยูเจียงเมื่อพวกเขามายืนอยู่บนที่ดินผืนกว้างทว่าค่อนข้างอ้างว้างโดดเดี่ยว“ท่านพ่อซื้อตรงนี้แหละเจ้าค่ะ ด้านหลังมีลำธารเหมาะยิ่งสำหรับการเพาะปลูกส่วนฝั่งนี้เราก็ปลูกบ้านท่านเห็นด้วยหรือไม่” อันอันรีบเสนอความคิดของตนออกมาเมื่อเห็นที่ดินผืนนี้หยูเจียงมองรอยยิ้มกว้างของบุตรีที่ประดับอยู่บนใบหน้าตัดกับแก้มแดง ๆ ของเจ้าตัว เขาก็ทราบได้ทันทีว่าลูกสาวตัวน้อยคงจะชอบที่นี่มาก “พ่อตามใจเจ้า สรุปเราจะซื้อที่ดินทั้งสองฝั่งทั้งหมด”ครอบครัวอานได้แต่ตื่นตกใจในการตัดสินใจของชา
