ันลอบปาดเหงื่อโดยที่กุยเฮยนั้นมองนางอย่างไม่เข้าใจ ‘เจ้ากลัวว่าเด็กมนุษย์ผู้นี้จะเอาเรื่องของข้าไปพูดอย่างนั้นเหรอ’ เต่าเทพสื่อสารกับเด็กหญิง‘ก็ใช่นะสิ’ อันอันรีบสื่อสารกลับ‘ข้าสามารถลบความจำของเขาได้ ไม่ต้องกลัว’ กุยเฮยรีบอวดสรรพคุณออกมาอีก‘เจ้าช่างวิเศษสมเป็นสัตว์เทพ หากไม่ซุ่มซ่ามตกลงไปในหลุมอะนะ’ อันอันกล่าวชมทว่ายังไม่วายกล่าวเหน็บออกมาด้วย‘เรื่องนี้มันเป็นเหตุสุดวิสัย ว่าแต่เมื่อไหร่จะใส่ยาให้ข้าสักที ข้าเจ็บนะเข้าใจไหม’ กุยเฮยโวยวายออกมาหลังจากกล่าวแก้ตัว142
สองเด็กชายกำลังทำหน้านิ่วคิ้วขมวดจากนั้นอานเจิงก็โพล่งขึ้น “ข้ารู้” คำพูดของเขาได้เรียกความสนใจจากเด็กอีกสองรวมถึงเต่าตัวหนึ่งด้วย“ตามข้ามา น้องสาวให้ข้าอุ้มเจ้านี่ไหม” อานเจิงลุกขึ้นยืนปัดกางเกงสองสามทีพร้อมกับถามอันอันกุยเฮยอ้าปากกว้างออกมาอย่างไม่ยินยอม อานเจิงจึงคิดว่ามันคงไม่ชอบตัวเองเป็นแน่“พี่ชายอย่าได้ถือมันเลยนะเจ้าคะ เจ้าตัวน้อยคงจะกลัว”อันอันรีบกล่าวแก้ตัวให้กุยเฮยพร้อมยิ้มแห้งออกมา“พี่ไม่โกรธหรอก มันคงจะตกใจจริง ๆ นั่นแหละ ถ้าอย่างนั้นพวกเรารีบพามันไปล้างแผลกันเถอะ” เด็กชายเอามือลูบหัวเล็ก ๆ ของน้องสาวจากนั้นเขาก็เริ่มเดินนำหน้า โดยมียงฮ่าวเดินปิดท้ายทางด้านบ้านของอานไท่หลังจากจัดการเรื่องที่ดินกันเสร็จเรียบร้อย พวกเขาก็มองหาเด็กทั้งสามทันที“พวกเขาไปไหนกัน” อานไท่ถามบุตรชายคนโต143
“เดี๋ยวข้าจะลองไปถามท่านแม่ก
