ต่าปากแข็งพร้อมกับตะโกนบอกไปในคราวเดียวโดยหลงลืมไปแล้วว่ายังมีเด็กอีกสองคนมากับตนสองเด็กชายได้แต่มองหน้ากันไปมา เมื่อได้ยินบทสนทนาของเด็กหญิง “น้องสาวพูดกับเต่าได้ นางช่างเป็นผู้วิเศษ เรื่องนี้เจ้าห้ามบอกใครเด็ดขาด” ยงฮ่าวรีบกำชับกับเด็กชายวัยเดียวกันสีหน้าเคร่งเครียด“เชอะ จำต้องให้เจ้าบอกด้วยหรือข้าเองก็รู้นะว่าอะไรเป็นอะไร”อานเจิงตอบกลับ140
ใช้เวลาเพียงไม่นานเต่าตัวน้อยใหญ่กว่าฝ่ามือเล็กของอันอันไม่มากก็ปรากฏกายขึ้นมาเหนือหลุมลึก“โอ้ เจ้าคงเจ็บน่าดู” อันอันรู้สึกสงสารกุยเฮยเป็นอย่างมากที่เห็นสี่เท้านั้นแดงฉานไปด้วยเลือด‘เจ็บนะสิ แต่ข้ามียาเจ้าเตรียมรับนะ’ ยังไม่ทันจบคำของเต่าเทพ ก็มีขวดกระเบื้องสีขาวอยู่ในมือของเด็กหญิง“อย่างน้อยก็ต้องทำความสะอาดก่อนใส่ยา ล้างแผลก่อนก็ยังดีว่าแต่เจ้ามีนํ้าในมิติไหม” อันอันถามเต่าตัวน้อยอย่างลืมตนว่าตอนนี้พวกเขาไม่ได้อยู่กันตามลำพัง“น้องสาวเจ้าพูดอะไร”ยงฮ่าวเอ่ยถามเด็กหญิงด้วยความไม่เข้าใจ(ตายละว้า จะแถยังไงละคราวนี้) อันอันคิดสีหน้าแสดงความกังวลเผียะ! เสียงมือกระทบเข้ากับต้นแขนจากฝีมือของอานเจิงดังขึ้น ทำให้ยงฮ่าวหันไปมองเขาแววตาแฝงไว้ด้วยความไม่พอใจ “นางต้องการนํ้า เจ้าไม่เข้าใจเหรอ” อานเจิงพูดขึ้น141
“ใช่เจ้าคะ ข้าต้องการนํ้า” หนิงอันอันรีบผลักเรือตามนํ้า[1]ทันที“อ๋อ เป็นเช่นนั้นหรอกหรือว่าแต่อยู่ในป่าจะไปหานํ้าจากไหน” ยงฮ่าวพยักหน้าเข้าใจหนิงอ
