ยอยู่แล้ว” เสียงของเต่าเทพดังขึ้นมาในหัวอย่างเจ็บปวด138
แม้จะรักตัวกลัวอันตรายกระนั้นด้วยความเป็นคนใจอ่อนขี้สงสารนางจึงรีบวิ่งออกมาจากบ้านทันทีเด็กน้อยสามคนวิ่งขึ้นเขากันอย่างไม่กลัวเกรง“เจ้าอยู่ตรงไหน” อันอันถามเต่าตัวน้อยอย่างร้อนใจ“ข้าคิดว่าน่าจะอยู่ห่างออกจากโพรงงูไม่มากเพราะหลังจากที่ข้าเดินออกมาก็ตกปุลงมาอยู่ข้างล่าง อีกทั้งยังบาดเจ็บโลกข้างนอกช่างน่ากลัวโดยแท้” กุยเฮยผู้ถูกกังขังมานานกล่าวเสียงสั่น(นี่ข้าได้สัตว์เทพมาจริง ๆ ใช่ไหมทำไมดูอ่อนปวกเปียกขนาดนี้) เด็กหญิงคิดอย่างกังขา พลางยกมือกุมขมับคล้ายกลัดกลุ้ม เด็กหญิงค้นหาร่องรอยของเต่าตัวน้อยตั้งแต่หน้าโพรงที่ว่าโดยมีเด็กชายวัยหกขวบเดินตามต้อย ๆ อย่างสงสัยในการกระทำของน้องน้อย สุดท้ายเด็กทั้งสองก็เห็นว่าเด็กหญิงยืนอยู่หน้าปากหลุมดักสัตว์เก่าหลุมหนึ่ง“กุยเฮย เจ้าอยู่ในนั้นหรือเปล่า” อันอันป้องปากตะโกนลงไปในหลุม139
เมื่อเต่าตัวน้อยได้ยินเสียงของเด็กหญิง เจ้าตัวก็หลั่งนํ้าตาอย่างห้ามไม่อยู่ ‘เด็กน้อยเจ้ามาแล้ว รีบช่วยข้าขึ้นไปเร็ว’เสียงกุยเฮยสั่นเล็กน้อย“ไม่ต้องร้องไห้นะ ข้าจะต้องช่วยเจ้าได้แน่” อันอันตะโกนพลางมองซ้ายแลขวาเพื่อหาเถาวัลย์กุยเฮยรู้สึกเสียหน้าเล็กน้อยที่เจ้านายคนใหม่จับสังเกตได้มันจึงรีบแย้งกลับไปทันที ‘ข้าไม่ได้ร้อง’“โอเค ไม่ร้องก็ไม่ร้อง เจ้ารีบเอาปากคาบเถาวัลย์ที่ข้าส่งลงไปซะหากอย่างขึ้นมา”อันอันส่ายหน้าให้กับเ
