่ดินปลูกบ้านก็ให้พวกเขาด้วยคนละห้าหมู่” คำพูดของชายหนุ่มทำให้บ่าวทั้งห้าที่ติดตามมาต่างซาบซึ้งในนํ้าใจของผู้เป็นนายอย่างยิ่งยวด“นายท่านมันมากเกินไปขอรับ ยังไงพวกเราก็ต้องการรับใช้ท่าน” พ่อบ้านรุ่ยรีบกล่าวปฏิเสธ“เจ้าอย่าได้ปฏิเสธอีกเลย ข้าเคยบอกพวกท่านไปหลายครั้งแล้วว่าต่อไปนี้ให้พวกเราอยู่ด้วยกันดุจญาติมิตร ส่วนสัญญาขายตัวของพวกท่านข้าก็จะคืนให้เช่นเดียวกัน” หยูเจียงกล่าวออกมาอย่างตัดสินใจดีแล้ว“นายท่านพวกข้าขอบพระคุณในความกรุณานี้แม้ว่าพวกเราจะไม่ได้อยู่ร่วมกับท่านอีกทว่าในสิ่งที่พวกเราเคยทำมาอย่างไรพวกข้าก็จะปฏิบัติกับครอบครัวของท่านอย่างนั้นเจ้าค่ะในเรื่องนี้ท่านอย่าได้ห้ามพวกเราเลย”นางป๋ายกล่าวออกมานํ้าเสียงหนักแน่นเช่นเดียวกับใบหน้า137
ซึ่งคนอื่นๆต่างก็นั่งลงคุกเข่าพูดออกมาตามนางป๋ายเช่นเดียวกัน “ตามใจพวกเจ้าเถอะ” หยูเจียงกล่าวอย่างอ่อนใจในระหว่างพวกผู้ใหญ่กำลังสนทนากันอยู่ เด็กน้อยทั้งสามก็นั่งรอกันอย่างเงียบเชียบกระทั่งอันอันผุดลุกขึ้นยืนวิ่งออกไปด้านนอก โดยไม่บอกใครทำให้เด็กชายอีกสองคนรีบวิ่งตามน้องน้อยไปติด ๆ“อันอันเจ้าจะไปไหน” อานเจิงตะโกนถามน้องสาวที่กำลังวิ่งอยู่ด้านหน้า“พวกท่านตามมาก่อนเร็วเข้าเดี๋ยวไม่ทัน” อันอันตอบกลับโดยไม่คิดเหลียวหลังสาเหตุที่เด็กหญิงเป็นเช่นนี้ก็เพราะย้อนกลับไปตอนที่เด็กทั้งสามกำลังนั่งรอผู้ใหญ่อย่างเบื่อหน่าย“เด็กน้อยเจ้ารีบมาช่วยข้าเร็ว ข้าจะตา
