าน” เด็กน้อยพูดพร้อมกับพยักหน้าอย่างพอใจ
เมื่อมื้อแรกของวันจบลงเด็กชายจึงได้ดึงชายเสื้อบุนวมของชายหนุ่มร่างสูงเป็นการยํ้าเตือนให้หาหนทางเพื่อเข้าป่า
“จูเอ๋อร์ ข้าจะพาเสี่ยวฮ่าวไปหาท่านหยูนะ” ยงเผยบอกกับภรรยาสาวอย่างเกรงใจเนื่องจากเขาเองก็ยังไม่ค่อยมั่นใจนักว่าหญิงสาวให้อภัยตนแล้วหรือไม่ในความผิดที่เกิดจากนํ้ามือของผู้อื่นทั้งนั้น130
หญิงสาวปรายตามองสองพ่อลูกเล็กน้อย “เจ้าห้ามซนเด็ดขาดหาไม่อย่าหาว่าแม่ใจร้าย” เสียงของมารดานั้นช่างเย็นเยียบเสียเหลือเกินในความคิดของเด็กชาย
“ขอรับ” ยงฮ่าวตอบรับอย่างเชื่อฟัง
“ท่านเองก็ด้วย อย่าตามใจเขาจนเกินไปเล่า” หลังกำชับลูกหมิงจูก็หันมากล่าวกับชายหนุ่มนํ้าเสียงเย็นชาเช่นเดียวกัน
“ข้ารู้แล้ว” สองพ่อลูกช่างเหมือนกันไม่มีผิด หากใครมาเห็นคงจะคิดแบบเดียวกันเป็นแน่
131