น้องสาวเมื่อรับรู้ว่าตอนนี้พวกเขาได้กลับมายังหมู่บ้านแล้วเด็กชายจึงเริ่มดิ้นรนออกจากอ้อมแขนแกร่งของคนที่โอบอุ้มยงเผยจำต้องปล่อยให้เขาลงยืนอยู่บนพื้นด้วยเกรงว่าเด็กคนนี้จะตกลงมาแล้วบาดเจ็บในจังหวะเดียวกันนั้นไม่มีใครคาดคิดว่าแม่ของเด็กชายได้เดินมาทางเขาสีหน้าเต็มไปด้วยความกลัวและจะกล้าลงมือกับเด็กตัวน้อยได้ลงคอเสียงเผียะ! ดังขึ้นทำให้ทุกคนหันไปยังต้นเสียงเป็นตาเดียว “แม่เคยบอกเจ้าว่าอย่างไรเหตุใดถึงไม่ฟัง” นํ้าเสียงโกรธเกรี้ยวเจือด้วยเสียงสะอื้นของผู้ยังมีไม้เรียวเล็กอยู่ในมืออันสั่นเทาข้างนั้น พูดกับเด็กชายเสียงดัง
“ฮือ ๆ ท่านแม่ข้าขอโทษเป็นข้าผิดเอง ท่านอย่าร้องไห้อีกเลยต่อไปนี้ข้าให้สัญญาว่าจะไม่หุนหันพลันแล่นเช่นนี้อีก” เด็ก105
น้อยผู้ถูกตีนํ้าตาไหลอาบแก้มมอมทั้งสองข้างโอบเอวของมารดาแน่นกล่าวสำนึกผิดทั้งนํ้าตา
หญิงสาวคนนั้นรีบทิ้งไม้ในมือของตนลงก่อนย่อตัวลงนั่งโอบกอดเด็กชายตัวเล็กแน่นไม่แพ้กันสองไหล่ของนางไหวสะท้านขึ้นลงเสียงร้องไห้ของสองแม่ลูกช่างบาดใจของผู้ที่ได้ยินยิ่งนัก
ยงเผยผู้ยืนอยู่ข้างคนทั้งสอง ทำให้เขานั่งลงคุกเข่าโอบกอดคนทั้งคู่แน่นราวกับต้องการปกป้อง“จูเอ๋อร์เรื่องนี้เป็นความผิดของข้าเอง เจ้าอย่าได้ดุด่าว่ากล่าวหรือตีลูกเลยนะ หากเจ้าอยากจะลงโทษก็จงตีข้าเถิด”ถ้อยคำของชายหนุ่มทำให้เด็กชายเริ่มรู้สึกดีกับเขาขึ้นมาบ้างเล็กน้อย“ท่านพูดบ้าอะไร เอามือออกไปจากพวกเราเดี๋ยวนี้
