อยจะทำผมให้” เสียงอันร่าเริงของเด็กหญิงวัยเจ็ดปีกล่าวพร้อมรอยยิ้มกว้าง42
“ได้สิ ขอบใจเจ้า” หนิงอันขยับตัวเดินออกมาจากรถม้าอย่างเชื่อฟังหลังล้างหน้าบ้วนปากเรียบร้อย เจ้าตัวเล็กก็มานั่งอย่างว่าง่ายเพื่อให้สาวใช้ตัวน้อยปรนนิบัติ“คุณหนูของบ่าวช่างน่ารักยิ่ง” นํ้าเสียงนั้นเอ่ยชมในขณะที่มัดผมเป็นรูปซาลาเปาให้เด็กหญิงเรียบร้อย“เจ้าเองก็น่ารัก” อันอันกล่าวชมเด็กน้อยกลับไปทำให้ใบน่ารักของสาวใช้เปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่ออย่างเขินอาย หนิงอันได้แต่ยิ้มให้กับท่าทางของเจ้าตัวความคิดของเด็กยุคโบราณมักจะเติบโตเร็ว บางครอบครัวเด็กสี่ขวบก็ต้องหุงหาอาหารแล้วด้วยซํ้าไม่มีหรอกที่จะมาวิ่งเล่นไร้แก่นสารโดยเฉพาะครอบครัวยากจน อันอันสำรวจรอบด้านอย่างสนใจในระหว่างรออาหารเช้า“อากาศของที่นี่ช่างสดชื่นดีแท้” เด็กหญิงลุกขึ้นยืนกางแขนของตนออกหลับตาพริ้มสูดหายใจ แต่แล้ว “แหวะ! เหม็น43
ชะมัด เมื่อกี้อากาศยังดีอยู่เลย เหตุใดตอนนี้จึงมีกลิ่นเหม็นได้กัน” คนตัวเล็กเอามือปิดจมูกกล่าวอู้อี้ยงเผยในคราแรกกำลังจะกล่าวห้ามการกระทำของเด็กหญิง ทว่าเขากลับเปลี่ยนใจเนื่องจากอยากแกล้งเด็กที่ชอบวางท่าเป็นผู้ใหญ่“ฮ่า ๆ เจ้าตัวน้อยเจ้าชอบกลิ่นขี้ม้าหรอกหรือถึงได้หลับตาสูดกลิ่นของมันตอนปล่อยอาจมนะ”หนิงอันหันไปตามเสียงหัวเราะ สายตาขุ่นเขียวกรุ่นโกรธ“ท่านอาหนี้แค้นหนหนีข้าขอฝากไว้ก่อนเถอะ เมื่อไหร่ที่ข้าเจออาสะใภ้นะท่านเจอดีแน่” เจ้าตัวเล็ก
