เท้าเอวทำสีหน้าขึงขังกล่าวข่มขู่ยงเผยหาได้กลัวคำขู่ของเด็กตัวน้อยไม่ อีกอย่างท่าทางของนางเช่นนี้ก็น่าเอ็นดูดีไม่หยอก พลางให้คิดถึงบุตรชายที่แม้แต่หน้าก็ยังไม่เคยเห็นทำให้สีหน้าของเขาหม่นแสงลงเล็กน้อย ในคราแรกหนิงอันรู้สะใจอยู่บ้าง แต่แล้วนางก็อดรู้สึกแสดงความเห็นใจออกมาไม่ได้เหมือนกัน44
ทางด้านของจือฉี หลังจากที่ควบม้ามาตลอดคืนจนกระทั่งรุ่งสาง ทั้งคนทั้งม้าแทบจะหมดแรงเด็กหนุ่มผู้นี้ก็มองเห็นขบวนคาราวานพักอยู่ด้านหน้าธงของขบวนนั้นทำให้เขามั่นใจว่าคนที่ตนต้องการมาหาอยู่ในขบวนนี้ไม่ผิดแน่
เด็กหนุ่มค่อย ๆ บังคับม้าให้เข้าไปใกล้ก่อนที่เขาจะหยุดลงตรงหน้าของผู้คุ้มกันที่กำลังนั่งพักกันอยู่
“ผู้น้อยขอคารวะท่านอาทั้งหลาย” เด็กชายประสานมือก้มหัวลงอย่างสุภาพ
ยังไม่ทันที่คนในกลุ่มจะเอ่ยถามอะไรก็มีเสียงดังราวฟ้าผ่าสายหนึ่งทักเด็กชายคนนี้ขึ้นเสียก่อน
“เสี่ยวจือ! นั่นเจ้าใช่หรือไม่ เหตุใดถึงมาอยู่ที่นี่ได้แล้วอาจารย์หน้าเหม็นของเจ้าล่ะอยู่ไหน” ชายหนุ่มรูปร่างประดุจหมีดำตัวใหญ่ ใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเช่นเดียวกับอาจารย์ของตนเดินมาประชิดตัวเขายกมือตบไหล่ของเด็กชายดังปุปุ45
จือฉีอยากจะกรีดร้องโดยไร้ซึ่งนํ้าตาให้กับความเจ็บที่ตนได้รับ เด็กชายจึงได้พยายามขยับตัวถอยห่างมือใหญ่ของคนผู้นั้นอย่างเนียน ๆ
“คารวะท่านอาต่งขอรับ อาจารย์ไม่ได้มาด้วยตัวเอง แต่ได้ฝากจดหมายฉบับนี้มาถึงท่านโดยเน้นยํ้ากับข้าว่าต้องส่งใ
