ห้ถึงมือ” เด็กชายล้วงเข้าไปในอกเสื้อหยิบจดหมายส่งให้ชายตรงหน้า
ต่งเซียวเปิดจดหมายออกอ่านทันที “เจ้าพาม้าไปพักก่อนข้าขอเวลาในการตอบจดหมายของอาจารย์เจ้าสักครู่ ” ต่งเซียวยกยิ้มบอกกับเด็กหนุ่มพร้อมกับเรียกคนของตนให้มาคอยดูแลเด็กคนนี้
ครั้นแล้วตัวเขาก็รีบเดินไปยังกระโจมหน้าขบวนทันทีชายวัยกลางคนผู้หนึ่งกำลังนั่งพักหลังจากกินข้าวเช้าเสร็จ
“เรียนนายท่าน เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นขอรับ” ต่งเซียวค้อมตัวประสานมือกล่าวรายงานผู้เป็นนายนํ้าเสียงเคร่งเครียด
ชายวัยกลางคนโบกมือเอ่ยไล่บ่าวรับใช้ทันที “พวกเจ้าออกไปก่อนเหลือไว้เพียงพ่อบ้านโม่” จากนั้นเขาจึงถามกับผู้คุ้มกันหนุ่มออกมา “มีเรื่องอะไร”46
ชายร่างใหญ่เดินเข้าไปยกมือป้องปากข้างหูผู้เป็นนายด้วยกลัวว่าจะมีหนอนอยู่ในขบวนของตนแล้วจะเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น
“ข่าวนี้เชื่อถือได้หรือไม่” ติงเฉินเหว่ยย้อนถามอย่างกังขาเนื่องจากไม่คิดว่าโจรภูเขาจะกล้าออกปล้นในยามบ้านเมืองสงบสุข
“เรื่องนี้ข้าคิดว่าเราส่งคนไปสอดแนมก็จะรู้ได้ไม่ยากขอรับ ดีกว่านิ่งเฉยเพราะหากเกิดการสูญเสียย่อมไม่คุ้มค่า” ชายร่างใหญ่กล่าวแสดงความคิดเห็น
“เอาตามที่เจ้าว่า จงรีบไปจัดการให้เรียบร้อย” ชายวัยกลางคนลูบเคราของตนออกคำสั่ง
คล้อยหลังผู้คุ้มกันจากไป “พ่อบ้านโม่ เจ้าช่วยแจ้งกับทุกคนในขบวนว่าข้ารู้สึกไม่สบายขอหยุดพักการเดินทางช่วงเช้าไว้ก่อน”
พ่อบ้านผู้อยู่มานานเหตุใดจะไม่รู้ว่าเจ้านายต้องการสื
