ี้” ชายร่างใหญ่ยื่นจดหมายของตนออกไปตบบ่าเด็กชายกล่าวเสียงอ่อน
“ท่านอาอย่าได้เกรงใจ ข้าน้อยขอตัวลาเอาไว้พบกันใหม่นะขอรับ” เด็กหนุ่มรับจดหมายใส่ในอกของตนประสานมือคารวะต่อจากนั้นเขาก็ขึ้นมาควบหายไป
ทางด้านขบวนของบ้านหยู การเดินทางของพวกเขาได้หยุดลงกลางคันเนื่องจากการหายไปของจือฉือ49
ซึ่งเรื่องนี้ทั้งหยูเจียงและอันอันรวมถึงพ่อบ้านรุ่ยต่างคาดเดาว่าการหายไปของเด็กหนุ่มคนนั้นจะต้องมีความเกี่ยวข้องกับเรื่องของโจรภูเขาอย่างแน่นอนดวงอาทิตย์บอกเวลาบ่ายคล้อยมากขึ้นทุกขณะ บ่าวรับใช้ต่างหุงหาอาหารเย็น พวกเขาก็ได้ยินเสียงกีบเท้าม้าดังมาแต่ไกล อันอันมองไปทางต้นเสียงอย่างใคร่รู้เด็กหนุ่มใบหน้ามอมแมมเต็มไปด้วยฝุ่นเช่นเดียวกับม้าตัวสีดำที่ตอนนี้ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยฝุ่นสีแดง ‘เขาต้องไปที่ศาลาเอ้อเทียนมาแน่’ เจ้าตัวเล็กคิดยงเผยผู้รอศิษย์ของตนอยู่รีบเดินเข้าไปหาเขาทันที จือฉีจึงได้ยื่นจดหมายส่งให้“เจ้าไปพักเถอะ วันพรุ่งเราค่อยออกเดินทาง ลำบากเจ้าแล้ว” ผู้เป็นอาจารย์หนุ่มกล่าวอย่างเป็นห่วงเมื่อเห็นสภาพของศิษย์เอกหลังจากศิษย์เดินหายไป เขาจึงได้รีบคลี่จดหมายออกอ่านอย่างรวดเร็ว50
อันอันมองท่าทางของเขาก็คิดว่าเรื่องโจรภูเขาคงจบลงด้วยดี แต่ที่ไม่รู้ก็คือยงเผยคนนี้จัดการด้วยวิธีไหนโดยที่เจ้าตัวยังไม่รู้อีกว่า นับตั้งแต่นี้ต่อไปเส้นเรื่องที่ตัวเองได้ขีดเขียนไว้ก่อนตายนั้นได้เปลี่ยนไปแล้ว แม้บางอย่างอาจจะเหมือ
