ไรขอรับ” ชายหนุ่มผู้นั้นกล่าวเสียงเบาอย่างคาดหวังหญิงสาวผู้กำลังเช็ดตัวให้บุตรตัวน้อย เมื่อได้ยินคำพูดของสามีนํ้าตาของนางก็ไหลออกมาอีกครั้งหยาดนํ้าอุ่นร้อนตกลงกระทบบนหน้าเล็กของเด็กหญิงผู้ที่กำลังนอนคิ้วขมวดเข้าหากันเสียงพึมพำไม่ได้ศัพท์ดังออกมาจากปากแดงเล็ก ทำให้คนสามคนภายในห้องต่างพากันมองไปยังเธอเป็นตาเดียว10
อันอันพยายามจะลืมตา ทว่าไม่ว่าจะพยายามเท่าไหร่เปลือกตาก็รู้สึกหนักอึ้ง ‘ร่างกายเป็นของฉัน แกต้องทำตามที่เจ้าของต้องการสิ’ อันอันคิดอย่างไม่ยอมแพ้จนในที่สุดเด็กน้อยก็เปิดเปลือกตาของตนได้สำเร็จ ทันทีที่ลืมตาตื่นและปรับดวงตาอยู่สักครู่“เหวอ!” เจ้าตัวก็ส่งเสียงร้องอย่างตกใจ เมื่อเห็นใบหน้าของคนสามคนที่ตนไม่เคยเห็นหรือรู้จักมาก่อน อยู่ในระยะกระชั้นชิด‘เราโดนลักพาตัวมาอย่างนั้นเหรอ แย่แล้วจะหนีออกไปได้ยังไง นะนั่นผู้หญิงคนนั้นยกมือเข้ามาใกล้ใบหน้าของเราด้วย’อันอันคิดอย่างหวาดหวั่นทว่า แปะ ‘ความอบอุ่นนี้มันคืออะไรกัน เราจำได้คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนแต่มันก็นานมากแล้ว“ท่านแม่ ยาได้ผลแล้วเจ้าคะ เสี่ยวอันไข้ลดลงแล้ว”นํ้าเสียงของหญิงสาวคนนั้นเต็มไปด้วยความโล่งใจ11
“อย่าร้อง” นํ้าเสียงอันแหบแห้งของเด็กหญิงรู้สึกปวดใจยามเห็นหญิงคนนี้หลั่งนํ้าตาเอ่ยห้ามออกมา แต่ก็ต้องตกใจกับเสียงอันแหบแห้งของตน‘ทำไมเสียงของเราเหมือนเป็ดเลยล่ะ เจ็บคอด้วยฮือ ๆเกิดอะไรขึ้น อะ! นํ้าตาไหลออกมา
