จ้าก็ยังคงเป็นน้องชายของข้าเสมอ”117
ในคราแรกหมิงหมิง พยายามจะขืนตัวออกแต่เมื่อได้ยินคำพูดอันแสนอ่อนโยนเช่นนี้ทำให้เด็กชายกระชับอ้อมกอดของตนแน่น
ภาพความรัก ความผูกพันของสองพี่น้องได้เรียกนํ้าตาให้กับผู้ที่อยู่ภายในห้อง “นายท่านขอรับ ขบวนเกี้ยวรับตัวเจ้าสาวใกล้เข้ามาแล้ว” เสียงปนหอบของพ่อบ้านวัยกลางคนพูดขึ้นเมื่อเจ้าตัวรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาเพื่อรายงานเหตุการณ์จากด้านนอก
สองพี่น้องจึงได้คลายอ้อมกอดของกันและกัน “พ่อจะเป็นผู้คลุมหน้าให้เจ้าเอง อันอันจำไว้นะลูก ถึงแม้เจ้าจะแต่งออกกระนั้นก็ไม่ต้องกังวลหากเกิดปัญหาอะไรขึ้น ประตูบ้านเราเปิดต้อนรับเจ้าเสมอ”
หนิงอัน ได้แต่ตื้นตันรู้สึกจุกในอก ทำให้นางไม่สามารถเปล่งวาจาออกมาได้ให้กับความรักความอบอุ่นของคนในครอบครัว
“จะ..เจ้าค่ะ” หญิงสาวก้มหน้าตอบหยดนํ้าตาไหลหยดลงที่พื้นราวไข่มุกเม็ดงาม เป็นจังหวะเดียวกับผ้าคลุมหน้าสีแดงปิดลงมาจนถึงปลายคางของเจ้าตัว118
“ข้าจะแบกท่านออกไปเองขอรับ” หมิงหมิง พูดขึ้นในขณะยืนหันหลังให้ผู้เป็นพี่ ซึ่งการกระทำเช่นนี้เป็นไปตามธรรมเนียมที่ผู้เป็นเจ้าสาวจะขี่หลังพี่หรือน้องชาย
“ลำบากเจ้าแล้วน้องรัก” นํ้าเสียงของหนิงอันยังคงเจือเสียงสะอื้น
“ตอนข้าเป็นเด็ก มีหลายครั้งที่ข้าขี่หลังท่าน ในยามเติบโตนี่นับว่าเป็นครั้งแรกที่ข้าได้แบกท่าน ดังนั้นมีสิ่งใดให้ลำบากกัน เป็นท่านเสียอีกที่ลำบากมากกว่า” หมิงหมิง พยายามข่มกลั้นอารมณ
