พรหมลิขิตชัด ๆ
เมื่อพี่สาวซึ่งเป็นสหายสนิท ทยอยแต่งงานติด ๆ กัน ยามนี้สาวโสด กับหญิงมีคู่หมั้นจึงได้พากันมานั่งอยู่ในร้านนํ้าชาเพียงสองคนกับบ่าวรับใช้
“พี่สาว ฮวาท่านเป็นอะไรเจ้าคะ เรียกข้าออกมาดื่มชากินขนมแต่ข้าไม่เห็นว่าท่านจะแตะต้องสิ่งใด”
หญิงงามเจ้าของชื่อยกมือเท้าคางมองผ่านหน้าต่างของโรงนํ้าชาชั้นสองด้วยอาการเหม่อลอย
“อันอัน อีกไม่นานเจ้าก็จะต้องออกเรือน ถ้าถึงเวลานั้นก็เหลือข้าเพียงคนเดียวที่จะต้องไร้คนข้างกายใช่หรือไม่” นํ้าเสียงของคนพูดแฝงไว้ด้วยความหดหู่
หนิงอัน อดที่จะหัวเราะให้กับคำพูดนี้ไม่ได้จึงทำให้นางถูกมองค้อนจากคนฝั่งตรงข้าม100
“พี่สาว ในเมืองหลวงของเราไม่มีคุณชายท่านใดถูกตาต้องใจท่านบ้างเลยหรือเจ้าคะ” หนิงอัน หยุดหัวเราะถามขึ้นนํ้าเสียงและสีหน้าแสดงความจริงจัง
หลางกุ้ยฮวา ส่ายศีรษะไปมา “ไม่มี” สองคำจากริมฝีปากบางของเจ้าตัว ทำให้หนิงอันมองใบหน้าอ่อนหวานของนางอย่างค้นหาคำตอบ
“ท่านออกจะงามถึงเพียงนี้ จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะไม่มีคุณชายบ้านไหนส่งแม่สื่อมาเจรจา” หลังสิ้นประโยคนี้
หลางกุ้ยฮวาก็มีใบหน้าแปรเปลี่ยน “มี แต่คนผู้นั้นได้ถูกขนานนามว่าเป็นจอมอันธพาลนักเลงหญิงแห่งเมืองหลวงเสียแรงที่เป็นถึงสหายวัยเยาว์ของซื่อจื่อเหลียนเซียวมู่ตง แต่กลับไม่มีนิสัยเหมือนกันเลยสักนิด”
หนิงอันหูผึ่ง อีกทั้งสีหน้าของเจ้าตัวยังฉายชัดถึงความประหลาดใจออกมาอย่างไม่ปิดบัง “พี่สาว คู่หมั้นข
