ศษ ตามแบบที่ได้ยินมาจากหญิงคนรักในคํ่าคืนวันชมโคมหนิงอันยื่นมือเรียวไปต่อหน้าของชายหนุ่ม
“ข้ายินดี” อันอัน ยกยิ้มออกมาทั้งนํ้าตา (ชายผู้นี้จำลายละเอียดแม้เพียงเล็กน้อยของข้าได้ อีกทั้งยังกล้าคุกเข่าซึ่งในยุคนี้ไม่มีใครทำ มีเหตุผลใดที่ฉันจะต้องปฏิเสธ) เจ้าตัวคิด
ในขณะที่นิ้วเรียวได้รับความเย็นของแหวนทอง หัวแหวนประดับด้วยไข่มุกสีชมพูเม็ดงามยามเมื่อถูกชายหนุ่มบรรจงสวมให้อยู่ในนิ้วนางข้างขวาของเจ้าตัว
สิ่งเดียวที่เหลียนเซียวมู่ตงยังไม่กล้ากระทำหลังสวมแหวน แม้อยากจะทำเต็มมากก็ตาม สิ่งนั้นก็คือการดึงหญิงสาวคนรักเข้ามากอดและมอบจุมพิตอันอ่อนโยน
แต่แล้วสิ่งที่ชายหนุ่มไม่กล้าทำนั้น ไม่ใช่กับหนิงอัน แต่ก่อนที่นางจะทำตามใจ เด็กสาวได้พูดขึ้นด้วยเสียงอันดังเพื่อให้ทุกคนที่อยู่ในบริเวณนี้ได้ยิน “รบกวนพวกท่านช่วยหันหลังด้วยเจ้าค่ะ”96
มีหรือที่คำพูดนี้จะมีคนไม่กล้าทำตาม แม้ทุกคนจะรู้สึกสงสัยก็ตาม ซึ่งแม้แต่เหลียนเซียวมู่ตงเองก็เช่นกัน ในขณะที่ชายหนุ่มกำลังจะหมุนตัวหนิงอันได้ดึงข้อมือของเขาเอาไว้
จากนั้นหญิงสาวได้ทำให้ในสิ่งที่เหลียนเซียวมู่ตง ต้องตัวแข็งค้างด้วยความตื่นตะลึง เมื่อหญิงสาวผู้เป็นคนรักยกมือโอบรอบคอของตน ก่อนที่นางจะเขย่งปลายเท้าและประทับริมฝีปากอ่อนนุ่มลงบนริมฝีปากหยักได้รูปของเขา “ข้าได้ประทับตราท่านเอาไว้แล้ว นับจากนี้ท่านเป็นของข้าหยูหนิงอันคนเดียวเพียงเท่านั้น”
หนิงอันใบหน้าแดงกํ่
