ชมจันทร์ รํ่าสุรา เผยความลับ
ครั้นจบคำพูดของเจ้าตัว ชายหนุ่มก็โอบเอวบางคอดกิ่วของเด็กสาวโดยที่หนิงอันยังไม่ทันได้ตั้งตัว
อันอันหวีดร้อง ยกมือโอบรอบคอของเหลียนเซียวมู่ตงแน่น “เหตุใดท่านไม่บอกข้าก่อนเล่า ว่าจะพาข้าขึ้นมาเอง” เด็กสาว ส่งค้อนให้เขากล่าวขึ้นด้วยนํ้าเสียงฉุนเฉียว
“ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะตกใจมากขนาดนี้ ยกโทษให้ข้าเถอะและเลิกทำหน้างอได้แล้ว เจ้าลองมองขึ้นไปบนท้องฟ้าสิ” ชายหนุ่มร่างสูง ขยับกายเข้าไปใกล้เด็กสาวจนได้กลิ่นกายหอมกรุ่น
พูดชี้ชวนหลังจากที่พวกเขาขึ้นมายืนอยู่บนหลังคาจวนของใครสักคน
แม้หนิงอัน จะยังโกรธเคืองเขาอยู่ กระนั้นเจ้าตัวก็ยอมทำตามคำพูดของคนผู้นี้ ท้องฟ้าเบื้องบนเป็นภาพที่ทำให้เด็กสาวแทบลืมหายใจ45
ดวงดารามากมายเปล่งประกายระยิบระยับ ตัดกับความมืดแม้แสงของดวงดาวจะน้อยนิด
แต่ทว่าเมื่ออยู่รวมกันก็สามารถส่องสว่างแข่งกับแสงจันทร์นวลผ่องได้อย่างสูสี “สวยจัง” นางรำพึง พลางเหยียดแขนของตนทำทีเหมือนจะเอื้อมมือคว้าจับดวงดาวเหล่านั้น
และจู่ ๆ หนิงอันก็พูดในสิ่งที่ทำให้เหลียนเซียวมู่ตงต้องรู้สึกประหลาดใจ “ท่านจะเชื่อข้าหรือไม่ หากข้าบอกว่า ในอนาคตจะมียานพาหนะที่สามารถบรรจุผู้คนมากมายบินขึ้นไปบนท้องฟ้าได้”
เด็กสาว พูดไปก็ยกไหสุราที่ตนให้กุ้ยเฮยนำออกมาจากมิติกระดกเข้าปากก่อนที่จะนั่งลง
เหลียนเซียวมู่ตงยังไม่ทันตอบคำถาม “ท่านดื่มด้วยไหม”หนิงอัน ก็ได้ยื่นไหสุราใบขนาดย่อมส่งให้เขา
