เพราะข้าฟังดูแล้วมันช่างเต็มไปด้วยความสะดวกสบายเสียเหลือเกิน” ทั้งเหลียนเซียวมู่ตง กับกุ้ยเฮยต่างถามขึ้นพร้อมกัน
“ที่นั่นก็เป็นโลกมนุษย์ไม่ต่างจากที่นี่หรอก สิ่งที่ต่างกันก็คือยุคสมัยเท่านั้นเอง จะว่าไปท่านก็นับว่าแก่กว่าข้ามากทีเดียว”
หนิงอันนั่งชันเข่าขึ้น นางเท้าข้อศอกเหนือเข่าวางปลายคางลงบนฝ่ามือในขณะมองใบหน้าของผู้ที่จับจ้องตนอยู่ดวงตาไม่กะพริบ
เหลียนเซียวมู่ตง เส้นเลือดข้างขมับเริ่มปูดโปน ก่อนพูดขึ้นอย่างไม่พอใจเมื่อถูกคนรักบอกว่าตนแก่
“ข้าแก่กว่าเจ้าเพียงหกปี สิ่งที่ข้ารู้มีเพียงเท่านี้ เรื่องของอดีตหรืออนาคตของเจ้านั้น ในเมื่อมันผ่านมาแล้วก็ปล่อยไปเสียเจ้าจำไว้แค่ว่าตนเองคือหยูหนิงอันเป็นบุตรของใต้เท้าหยู และเป็นคนรักของข้าก็พอแล้ว” เขาระบายความในใจออกมา พร้อมกับวางคางของตนลงบนไหล่บางของเด็กสาวโดยมือทั้งสองข้างโอบเอวบางของนางเอาไว้แน่น53
‘เจ้าเด็กนี่พูดถูก ภพนั้นเจ้าจากมาแล้วก็ถือว่าเป็นการสิ้นสุด ดังนั้นในตอนนี้เจ้าก็คือเจ้าหาใช่ใครอื่น อีกทั้งยังไม่ใช่วิญญาณด้วย’ กุ้ยเฮยเองก็สื่อสารออกมาตามที่ตนคิดไว้เช่นกัน
คู่รักทั้งสองต่างตกอยู่ในภวังค์ของตน ส่วนเต่าตัวเล็กก็หนีหายเข้าไปในมิติหลังจากพูดจบ
หนิงอันซึมซับความอบอุ่นจากคนผู้นี้อยู่เนิ่นนานจนกระทั่งเจ้าตัวรู้สึกว่าลมหายใจของคนด้านหลังคล้ายจะเปลี่ยนไป “ท่านจะหลอกกินเต้าหู้ข้าอีกนานหรือไม่ ดึกมากแล้วพวกเรากลับกันเถอะ”
“ได้สิ
