ดขึ้นโดยไม่ต้องคิด
“ได้ ถ้าอย่างนั้นเราเจอกันที่ท่าเรือก็แล้วกัน คืนนี้ขอให้ท่านหลับฝันดี” หนิงอัน กล่าวพร้อมกับพยายามขยับมือของตนออกจากการกอบกุมของมือใหญ่
“ปล่อยมือข้าได้แล้ว” เด็กสาวเน้นเสียงทีละคำ
เมื่อทั้งคู่แยกจาก และหลังจากที่เหลียนเซียวมู่ตงกลับถึงจวนของตน ยามอยู่ตามลำพังชายหนุ่มได้ขบคิดในเรื่องที่ได้ฟังมาจากหนิงอันอีกครั้ง
(ข้ารักเจ้าที่เป็นเจ้า ดังนั้นไม่ว่าเจ้าจะเป็นใครมาจากไหนก็ตาม ข้าขอสาบานว่าเรื่องนี้จะเป็นความลับถูกฝังลงหลุมไปพร้อมกับข้า) เขาคิดอย่างมุ่งมั่น ก่อนที่จะปิดเปลือกตาของตนลงด้วยรอยยิ้มอันเปี่ยมสุข56