ใช่เจ้าค่ะ ฮูหยิน คุณหนูงามมากเหลือเกิน”มู่ตานเองก็พยักหน้า กล่าวอย่างเห็นพ้อง
“ความงามของข้าก็ได้มาจากท่านแม่อย่างไรเล่า” หนิงอัน พูดคำหวานทำให้มารดาจับคางเล็ก ๆ ของผู้เป็นบุตรพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม “ปากเจ้านี่ช่างหวานปานนํ้าผึ้ง ตั้งแต่เด็กจนโตเสียจริง แม่ว่าในเมื่อเจ้าแต่งกายเรียบร้อยแล้ว พวกเราก็ออกไปข้าง20
นอกกันเถอะ จะได้ไปตรวจดูด้วยว่ามีสิ่งใดขาดตกบกพร่องหรือไม่”
และเมื่อแม่กับลูกสาวพากันเดินเคียงคู่มาด้วยกัน บุรุษทั้งสองภายในจวนก็อดที่จะกล่าวชมคนทั้งสองไม่ได้
“น้องหญิงช่างงามเสียจริง” หยูเจียงทอดสายตามองคู่ชีวิตด้วยสายตาแห่งความอ่อนโยนกล่าวชมด้วยรอยยิ้มกว้าง
“อะแฮ่ม! หมิงหมิง เราสองพี่น้องไม่ได้อยู่ในสายตาของท่านพ่อแล้ว” คำกล่าวของอันอัน เรียกอาการขัดเขินให้กับทั้งบิดาและมารดา
“ลูกพ่อ ก็งามเหมือนกันเพียงแต่แม่ของเจ้างามกว่าก็เท่านั้น หมิงหมิงเมื่อพวกเราถึงพระอารามหลวงเจ้าต้องคอยจับตาดูพี่สาวเจ้าให้ดีเล่า ระวังอย่าให้ผู้ไม่หวังดีคนใดมาเฉียดใกล้”
“ขอรับ ข้าจะคอยดูแลพี่สาวอย่างดีเลย” เด็กชายผู้มีรูปร่างสูง รับคำเสียงหนัก หนิงอันกับหยวนฟานได้แต่ถอนใจพร้อมกัน21
“ท่านพ่อ ท่านย่าจะไม่ไปไหว้พระกับพวกเราด้วยหรือเจ้าคะ” อันอัน ถามขึ้นระหว่างที่ครอบครัวพากันเดินออกมาหน้าเรือนหลังจากที่พ่อบ้านได้มาแจ้งว่าได้จัดเตรียมรถม้ารวมถึงสิ่งของสำหรับนำไปไหว้พระเอาไว้พร้อมแล้ว
“ท่านย่า ของเจ้าให้เหตุ
