ข้ารับคำขอโทษเป็นของมีค่าเท่านั้น
เพียงชั่วพริบตาหลังจากที่หนิงอันได้กลับมาถึงบ้าน เวลาก็ผ่านไปจนกระทั่งเข้าสู่เทศกาลปีใหม่ ซึ่งปีนี้ครอบครัวหยูมีความสุขเป็นอย่างมากที่ได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา
เช่นเดียวกับครอบครัวของใครอีกหลายคน ทั้งที่อยู่ในเมืองหลวงและทั่วทั้งแคว้น สาเหตุของความดีใจเช่นนี้ก็สืบเนื่องมาจากสงครามได้จบลงแล้ว ดังนั้นผู้คนจึงได้ประดับประดาผ้าแดงรวมถึงโคมไฟที่แสดงถึงความสุขอย่างเบิกบาน
ภายในจวนตระกูลหยู
ในขณะที่ทุกคนกำลังวุ่นวายอยู่กับการจัดงานเลี้ยง และเตรียมของขวัญ หนิงอันเองก็ยุ่งวุ่นวายอยู่เช่นเดียวกันเพียงแต่ว่าเจ้าตัวหาใช่ยุ่งเกี่ยวกับเทศกาล2
“บัญชีร้านค้าแห่งนี้ถือว่าดีกว่าปีก่อนจริง ๆ ส่วนร้านค้าที่ให้หมิงหมิงดูแลกำไรก็ไม่เลว” เด็กสาวพึมพำ ในขณะเปิดดูสมุดทำมือเกี่ยวกับรายรับของร้านค้าทั้งเก่าและใหม่
“พี่สาว ฝีมือข้าเป็นอย่างไรบ้างขอรับ” หมิงหมิง แม้จะรู้ดีว่าผลประกอบการที่ตัวเองทำนั้นเป็นเช่นไร แต่เขาก็อดที่จะถามออกมาไม่ได้ อีกทั้งยังรอคำตอบจากผู้เป็นพี่อย่างคาดหวัง
หนิงอัน เงยหน้าขึ้นจากกองสมุดที่วางกองอยู่บนโต๊ะ เจ้าตัวยกยิ้มมุมปากก่อนพูดขึ้นหยั่งเชิงผู้เป็นน้อง “เจ้าย่อมรู้ดีที่สุดไม่ใช่หรือ”
เด็กชายอายุน้อยกว่าผงกหัวลง และก่อนที่เขาจะเปิดปาก นํ้าเสียงหวานใสของพี่สาวก็ดังขึ้นเสียก่อน “เจ้าทำได้ดีมากข้าภูมิใจในตัวเจ้ามากที่สุด”
หมิงหมิงเงยหน้าขึ้นทันที ดวงห
