ขออวยพรให้เจ้ากับครอบครัวจงประสบกับความโชคดีก็แล้วกัน เมื่อถึงเวลาเราค่อยพบกันเจ้าจงใช้ชีวิตให้ดีนะ”
หลังสิ้นเสียงของเทพชรา สรรพสิ่งรอบด้านก็กลับมาเคลื่อนไหวตามเดิม เสียงของผู้คน รวมถึงกลิ่นธูปที่ลอยอวนอยู่ในอากาศทำให้หนิงอันตื่นจากภวังค์ (เรื่องจริงหรือฝันกัน แต่ก็ต้องขอขอบคุณสำหรับคำอวยพรนะเจ้าคะท่านตา)
หนิงอัน ใช้เวลาไหว้พระอยู่ในอารามด้านบนไม่นานนักเนื่องจากคนเยอะ ดังนั้นหลังจากทั้งสามขอพรกันเรียบร้อย
พวกเขาก็พากันเดินลงบันไดหินอันคดเคี้ยว และก็เป็นเรื่องบังเอิญที่นางได้มาเจอเข้ากับคุณชายรองหลางที่พาน้องสาวมาไหว้พระขอพร
“คารวะซื่อจื่อเจ้าคะ/ขอรับ” สองพี่น้องกล่าวทักทายเหลียนเซียวมู่ตงก่อนเช่นเดียวกับสองพี่น้องหยูที่กล่าวทักทายคนหนุ่ม สาวทั้งคู่เช่นเดียวกัน
“อันอัน เจ้าไหว้พระแล้วอย่างนั้นหรือ” หลางกุ้ยฮวา เดินมาจับมือเด็กสาวถามขึ้นอย่างเสียดาย30
“เจ้าค่ะ ตอนนี้ข้าก็กำลังจะลงไปหาท่านพ่อท่านแม่แล้วพี่สาวรีบขึ้นไปไหว้พระเถอะยิ่งสายคนยิ่งเยอะ” ในขณะที่พูดหนิงอันก็ได้จับมือของกุ้ยฮวาให้เดินหลบผู้คนมายืนด้านข้าง
“น่าเสียดายนะที่พวกเราไม่ได้ไหว้พระพร้อมกัน แต่ไม่เป็นไร คืนนี้เราไปงานชมโคมด้วยกันดีหรือไม่ มีการละเล่นมากมายเลยหากว่าเจ้าไปนะข้ารับรองได้ว่ารางวัลจะต้องเป็นของพวกเราอย่างแน่นอน” กุ้ยฮวา ดวงตาระยิบระยับ ในขณะกระซิบชวนสหายอายุน้อยกว่าเสียงเบา
“ได้สิเจ้าคะ เราจะนัดเจอกันที่ไหน
