ช้ไม่ได้ นี่ถ้าไม่ได้เจ้านกน้อยมาส่งข่าว ก็ไม่รู้ว่าเขาจะเล่าความเท็จอย่างไรให้ท่านพ่อฟัง เจ้าสมควรลงโทษให้หนัก’ นํ้าเสียงของกุ้ยเฮยขุ่นมัว
หนิงอัน มองชายวัยกลางคนผู้นี้อย่างพิจารณา “เรื่องนี้ไม่ใช่ว่าจะไม่มีทางออก เพียงแต่ไม่ทราบว่าใต้เท้าเฟิงจะเห็นด้วยหรือไม่ก็เท่านั้น”
คำพูดนี้ของอันอัน คล้ายดั่งนํ้าทิพย์มาโปรดคนยากที่กำลังหลงทางอยู่ท่ามกลางทะเลทราย “วิธีใดหรือขอรับ หากจะให้เขามาขอขมาคุณหนูข้าน้อยก็ยินดี”
มุกปากของหนิงอันยกขึ้นสูง แววตาวาววับคล้ายสุนัขจิ้งจอกผู้มากเล่ห์ “ง่ายมากเจ้าค่ะ ข้าขอรับคำขอโทษเป็นของมีค่าที่ท่านสมควรเห็นว่าจำนวนน่าจะเหมาะสมกับข้า15
และรวมถึงต้องให้ชายคนนั้นโกนผมถือเพศบรรพชิตห้ามศึกตลอดชีวิต สถานที่ปฏิบัติธรรมคือพระอารามหลวง” จบประโยคนี้ของเด็กสาวคนในห้องโถงต่างมีปฏิกิริยาแตกต่างกัน
หยูเจียงกับเหลียนเซียวมู่ตง ต่างพากันเห็นด้วยเนื่องจากชื่อเสียงของคนผู้นั้นยํ่าแย่ในเรื่องของอันธพาล มักกระทำหยาบคายกับหญิงสาวเป็นประจำจนกระทั่งถูกส่งไปอยู่หมู่บ้านชนบทและเพิ่งได้กลับมา
แต่สำหรับคนแซ่เฟิงนั้นคล้ายลมจะจับ เพราะลำพังเรื่องเสียเงินเสียทองไม่เท่าไหร่ แต่ให้โกนหัวบวชถือเพศบรรพชิตอีกทั้งยังให้อยู่ในพระอารามหลวงนี่ไม่เท่ากับการตัดอิสรภาพของบุตรชายตนตลอดชีวิตหรอกหรือ ใบหน้าของชายคนนี้แสดงอาการวิตกคล้ายคนอับจนหนทาง
จนกระทั่งเหลียนเซียวมู่ตงเอ่ยปากขึ้นเพื่อตัดความรำคาญ
