ข้าไม่เห็นอะไรจริง ๆ (เสียงสูง)
“โอ้! คุณหนูผู้นี้ช่างเป็นคนดีเสียจริง ๆ มีการคุกเข่าเพื่อขออภัยให้บ่าวรับใช้ที่ตนด่าทอด้วย” คำพูดของหนิงอันทำให้ อูยากุ้ยหรงแทบกระอักเลือด
หญิงสาวพยายามลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก “เจ้ามาช่วยข้าเดี๋ยวนี้” นํ้าเสียงของหญิงสาวกราดเกรี้ยว
โดยไม่สนใจสภาพของบ่าวหญิงในตอนนี้ที่ยืนยังแทบจะไม่อยู่แล้วนางจะเอาเรี่ยวแรงจากไหนไปช่วยผู้เป็นนาย
“พี่มู่ตาน รีบพานางไปรักษาก่อนเจ้าค่ะ หาไม่แผลบนหน้าผากของนางอาจจะรักษายาก จนทำให้เกิดแผลเป็นได้”คำพูดของหนิงอัน ทำให้คนที่ได้ยินรู้สึกสะท้านในอก
การมีรอยแผลเป็น บนใบหน้าหรือตามร่างกายก็เท่ากับได้ทำลายชีวิตของหญิงสาวลงแล้วครึ่งหนึ่ง ดังนั้นมู่ตานจึงไม่กล้ารอช้า624
“ห้ามไป!” อูยากุ้ยหรงตะโกนออกมาเสียงดัง ด้วยความรำคาญ หนิงอันจึงได้หาผ้าเก่า ๆ ไปอุดปากของนางเอาไว้
อีกทั้งยังมัดมือของคนผู้นี้อีกด้วย “เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้างล่ะ คนอย่างเจ้ากลัวเป็นด้วยอย่างนั้นหรือ” หนิงอัน ไม่พูดเปล่านางยังนำมีดสั้นของตนลูบไล้ไปตามกรอบหน้าของอูยากุ้ยหรงด้วย
ท่าทางของอันอัน ที่ดูคล้ายอันธพาลน้อยเช่นนี้ได้เรียกรอยยิ้มบนใบหน้าของเหลียนเซียวมู่ตงกดลึกลงไปอีก
ทำให้ใบหน้าของชายหนุ่มดูสดใสมากกว่าทุกครั้ง (ไม่นึกว่า นางจะทำท่าทางเช่นนี้ก็เป็น) ชายหนุ่มคิดในขณะจ้องมองทุกการกระทำของเด็กสาว
เช่นเดียวกับอานเจิ้ง และยงฮ่าว หลังจากที่คนทั้งสองทราบเรื่องเกี่ยวกับ
