ผู้เป็นน้อง จากการกลับมาหลังจากไปลาดตระเวน
“น้องสาวของเรานี่ หากแต่งกายเป็นชาย ข้าคงคิดวานางเป็นหนุ่มน้อยเสเพลเป็นแน่” ยงฮ่าว ยกมือลูบคางพูดขึ้น ซึ่งคำพูดนี้ทำให้อานเจิ้งพยักหน้าอย่างเห็นพ้อง625
อูยากุ้ยหรง สั่นสะท้านไปทั้งร่างเมื่อสัมผัสเย็นเยียบของโลหะเล่มบางเคลื่อนย้ายไปตามกรอบหน้าของตนอย่างเชื่องช้า
“เจ้ายังรู้จักกลัว บ่าวของเจ้าเอง นางก็เป็นคน เหตุใดเจ้าถึงได้ใจร้ายนัก” หนิงอัน พูดไปก็ไล้ใบมีดไปด้วยทำให้ผู้คนที่ได้เห็นภาพนี้ชวนหวาดเสียวไปตาม ๆ กัน โดยเฉพาะคนของชนเผ่า
“แม่นางน้อย ได้โปรดปล่อยท่านหญิงของพวกเราเถอะขอรับ” ชายวัยกลางคนร้องขอ (หากหญิงสาวคนนี้เป็นอะไรไปพวกเขาคงจะได้รับโทษกันถ้วนหน้าเป็นแน่) เขาคิดอย่างหวาดหวั่น
“ข้าจะปล่อยนางก็ได้ แต่ให้โอกาสครั้งนี้เพียงเท่านั้น และนับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปนางจะไม่มีบ่าวรับใช้” คำกล่าวของหนิงอัน ทำให้อูยากุ้ยหรงชักสีหน้า ดังนั้นนางจึงมองหนิงอันด้วยดวงตาขุ่นมัว
“ทำไม เจ้าไม่พอใจอย่างนั้นหรือ” หนิงอัน ย้อนถามเผยรอยยิ้มเยาะ ดวงตาของเจ้าตัววาววับ
อูยากุ้ยหรง หลุบตาลงตํ่า ส่ายศีรษะของตนไปมา ส่วนภายในนั้นนางได้แต่กักเก็บความเคียดแค้นเอาไว้ เพื่อหมายรอวันเอาคืน626
แต่แล้ว นางก็ต้องเบิกตากว้างขนกายลุกชัน เมื่อเจ้าตัวได้มองเห็นสัตว์ร้ายทั้งเจ็ดตัวที่เดินแหวกกลุ่มคนเข้ามา
“มนุษย์ผู้นี้ ช่างมีกลิ่นอายที่น่ารังเกียจยิ่ง กล้ามาคิดร้ายต่อนายหญิง
