กัดให้จมเขี้ยวเลยดีไหม” เจ้าลายไม่พูดเปล่าเช่นเดียวกับสหาย
เนื่องจากเสือตัวใหญ่ได้อ้าปากจนเห็นเขี้ยวขาววาววับรวมถึงหมี และหมาป่า ก็ต่างส่งเสียงข่มขู่ออกมา อูยากุ้ยหรงตัวสั่นเทาเช่นเดียวกับดวงตาที่ไหวระริกอย่างตื่นตระหนก
“พวกเรา ไปกันเถอะ” หนิงอัน เมื่อเห็นว่าหญิงสาวคนนี้น่าจะหวาดกลัวและบทเรียนครั้งนี้นางน่าจะจดจำไปจนถึงกระดูก ดังนั้นนางจึงได้เก็บมีดรวมถึงพูดขึ้นก่อนที่จะเดินนำทุกคนออกมา
ทางด้านมู่ตาน หลังจากช่วยทำความสะอาดบาดแผลให้กับบ่าวรับใช้คนนี้ และหลังจากให้หญิงสาวดื่มยาเรียบร้อย
อีกทั้งยังเฝ้าดูจนกระทั่งเห็นว่าลมหายใจของคนป่วยเริ่มสมํ่าเสมอ เจ้าตัวจึงได้เดินออกมาจากโรงหมอประจำค่าย627
มู่ตาน ตั้งใจจะไปหาผู้เป็นนายก็เห็นว่าหนิงอันกำลังนั่งบนหลังของเจ้าลายวิ่งตรงมาทางนี้เช่นกัน นางจึงได้หยุดฝีเท้ารอ
“พี่มู่ตาน คอยดูนางให้ดีนะเจ้าคะ หลังจากนางมีอาการดีขึ้นก็ถามความสมัครใจของนางด้วยว่าอยากกลับไปรับใช้หญิงคนนั้นหรือไม่ หากนางอยากกลับก็ปล่อยนางไป แต่หากนางไม่อยากไปก็ให้ไปช่วยงานในแปลงผัก”
“เจ้าค่ะ คุณหนู” มู่ตาน รับคำสั่งก่อนที่จะหมุนกายกลับไปดูหญิงสาวคนนั้น
“อันอัน หากเจ้าให้มู่ตานคอยดูแลหญิงคนนั้น เจ้าก็จะขาดบ่าวรับใช้นะสิ เอาแบบนี้ดีหรือไม่ให้ข้าหาคนให้เจ้าใหม่ดีไหม” เหลียนเซียวมู่ตง ไม่กล้าตัดสินใจเกี่ยวกับเด็กสาวตามอำเภอใจจึงได้ถามนางขึ้นเสียก่อน
“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าดูแลตัวเอง
