ได้ ท่านอย่าลืมสิเจ้าค่ะแต่ก่อนข้าก็มักจะทำอะไรตัวคนเดียวเสมอ อีกไม่กี่วันพี่มู่ตานก็ได้กลับมาดูแลข้าเหมือนเดิมแล้ว” หนิงอัน กล่าวปฏิเสธด้วยรอยยิ้ม
“ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจเจ้า แต่หากขาดเหลือ หรืออยากได้อะไรก็มาบอกข้านะ” เหลียนเซียวมู่ตงยกมือใหญ่ขึ้นวางบนศีรษะเล็กของเด็กสาว มองนางด้วยสายตาอ่อนโยนซึ่งดูผิดจากทุกครั้ง628
ทำให้หนิงอันอดที่จะรู้สึกใจเต้นคล้ายมีกวางกระโดดโลดเต้นอยู่ในอกมิได้ (ขยันยิ้ม ขยันส่งสายตาเสียจริง ๆ)เจ้าตัวคิด
กระนั้น นางก็พยายามกักเก็บอาการของตน “ข้ารู้แล้ว”นํ้าเสียงของนางฟังดูประหม่า ทำให้เหลียนเซียวมู่ตงยกยิ้มอย่างพอใจ
ตกดึกของคืนวันเดียวกัน อากาศร้อนมากจนทำให้หนิงอันรู้สึกไม่สบายตัว “ไปอาบนํ้าดีกว่า” เจ้าตัวรำพึง
เร็วเท่าความคิด เด็กสาวจึงได้ถือห่อผ้าของตนเดินออกจากกระโจมมุ่งหน้าไปยังลำธารซึ่งออกห่างจากที่พักไปไกลพอสมควร โชคดีที่คํ่าคืนนี้ดวงจันทร์เต็มดวงทำให้สาดแสงอันอบอุ่นลงมามากขึ้น หนิงอันที่มีโคมไฟอยู่ในมือจึงเดินไม่ลำบากมากนัก
“คงไม่มี ใครมาแถวนี้หรอกนะ” เจ้าตัวพูดขึ้นตามลำพังหลังจากกวาดตามอง รวมถึงได้ใช้พลังสัมผัสของตนตรวจดูรอบด้านจนทั่ว
เด็กสาวจึงได้ถอดชุดของตน จนเหลือเพียงเสื้อชั้นในตัวบางที่ไม่สามารถปกปิดสิ่งใดบนร่างกายได้ สิ่งใดที่ควรมีเจ้าตัวก็มีมากจนดูผิดกับอายุ629
ก่อนที่เจ้าตัวจะวักนํ้าลูบไล้ตามใบหน้า รวมถึงท่อนแขนขาวกลมกลึงและเมื่อนํ้าเย็นได้สัมผ
