หลียนเซียวมู่ตงกระวนกระวายใจมากขึ้น หากเป็นหญิงคนอื่นป่านนี้นางคงร้องห่มร้องไห้ให้เขารับผิดชอบไปแล้ว632
แต่กลับหนิงอันนั้น เหลียนเซียวมู่ตงไม่กล้าเดา จึงได้แต่ถามออกมาตรง ๆ “หากไม่โกรธ เหตุใดถึงได้เดินหนีข้าเช่นนี้”เหลียนเซียวมู่ตง พูดไปก็ยกมือปาดของเหลวที่ยังคงไหลไม่ยอมหยุด ซึ่งสภาพของชายหนุ่มในตอนนี้ หากมีใครมาเห็นพวกเขาคงได้แต่แปลกใจเนื่องจากคนผู้นี้ มักจะรักษาภาพลักษณ์ของตนอยู่เสมอ
“ข้าไม่ได้โกรธจริง ๆ ข้าว่าท่านรีบหยุดเลือดของตนก่อนเถอะ ก่อนที่มันจะไหลจนหมดตัว” หนิงอัน หยุดเดินหมุนตัวหันหน้ามาเผชิญกับเขา เหลียนเซียวมู่ตงนำนิ้วบีบจมูกของตนและหายใจออกทางปาก
หนิงอันมองการกระทำของเขานิ่ง ๆ โดยไม่พูดอะไรจนกระทั่งนางคิดว่าเลือดของชายหนุ่มน่าจะหยุดแล้ว “ท่านปล่อยมือออกก่อน”
หลังจากที่เหลียนเซียวมู่ตงปล่อยมือออก เขาก็รู้แล้วว่าเลือดของตนนั้นหยุดไหลแล้ว หนิงอันจึงได้ยื่นผ้าเช็ดหน้าออกไปทว่าชายหนุ่มกลับยืนนิ่งคล้ายไม่เข้าใจ633
เด็กสาวจึงได้ใช้ผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นเช็ดไปยังคราบเลือดให้เขาแทน กลิ่นกายหอมกรุ่นของคนตรงหน้า ทำให้หัวใจของชายหนุ่มทำงานหนักคล้ายกับจะเต้นทะลุออกมาจากอกอีกครั้ง
และยิ่งยามที่ลมหายใจของอันอัน รินรดกระทบเข้ากับปลายคาง สิ่งที่ชายหนุ่มพยายามกักเก็บเอาไว้ก็แทบอยากจะระเบิดออก (ข้าคิดบ้าอะไร) ดังนั้นเหลียนเซียวมู่ตงจึง พยายามระงับความรู้สึกที่กำลังปั่นป่วนอยู่ในขณะนี้อย่างเ
