ื่อเจียงผิงอันและปรมาจารย์เซียนเซี่ยจากไป ความปรีดานี้ก็สูญหาย
เป้าจือสืบข่าวของเจียงผิงอัน ทราบแล้วว่าอีกฝ่ายเป็นใคร
หนึ่งอัจฉริยะไร้เทียมทานผู้มีชะตาอาภัพ มีพลังต่อสู้เลิศล ้าบุคคลขั้นต้นระดับเขตแดนอันดับหนึ่งในประวัติการณ์ แต่น่าเสียดายที่มิอาจบรรลุเซียน
ก่อนเจียงผิงอันจากจร เขาบอกไว้ว่าเขาอาจมิสามารถหวนคืนเมื่อนึกถึงตรงนี้ หัวใจของเป้าจือก็เหมือนถูกบีบขยำ ชอกช ้ารวดร้าวยิ่ง
ก๊อก ๆ
มีเสียงเคาะดังขึ้นที่ประตู
เป้าจือสะกดความรู้สึกด้านลบในใจ เปลี่ยนลักษณ์เป็นเคร่งขรึมเย็นชาอีกครั้งทันที
เมื่อมีตำแหน่งสูง ก็ต้องรักษาภาพลักษณ์ไว้เสมอ มีเพียงทำเช่นนี้จึงมิถูกดูแคลน พบปัญหาก็เจรจาได้โดยง่าย
“เข้ามา”
ประตูเปิดออก ชายหญิงคู่หนึ่งเดินเข้ามา
ฝ่ายชายองอาจหล่อเหลา ฝ่ายหญิงงดงาม เรือนร่างโค้งเว้าเกินมาตรฐาน
เป้าจือขมวดคิ้วมองคนแปลกหน้าทั้งสอง “พวกเจ้าเป็นใคร?ขึ้นมาได้อย่างไร?”
ที่ชั้นล่างมีผู้คุ้มกัน คนแปลกหน้าจะขึ้นมาย่อมต้องมีการแจ้งเตือน สองคนนี้ขึ้นมาได้อย่างไร?
เป้าจือระแวงขึ้นมาทันที
“ข้าเอง ปัวซือ ไม่สิ เจียงผิงอัน”
ทำเรื่องแย่ ๆ ใช้ปัวซือ พอทำอะไรดี ๆ ก็ใช้ชื่อเจียงผิงอัน
เจียงผิงอันคืนลักษณ์แท้ เป้าจือจึงจำเขาไม่ได้แล้ว
เมื่อทราบตัวตนของเจียงผิงอัน เป้าจือก็จังงังไปเนิ่นนาน ก่อนจะเผยความลิงโลดผุดลุกอย่างตื่นเต้น “ใต้เท้า! ท่านกลับมาแล้ว!”
นางมิคาดว่าจู่ ๆ เจียงผิงอันจะกลับมา และรีบเ
