นาดนี้เลยหรือ! มากกว่ารายได้หลายปีของพ่อข้าอีกนะ”
เจียงผิงอันชำเลืองบัญชีแล้วผงะไปเช่นกัน “รายได้สูงกว่าก่อนข้าไปถึงห้าเท่า เจ้านี่หาเงินเก่งจริง ๆ”
เมื่อได้ยินคำชมจากเจียงผิงอัน เป้าจือก็แสนยินดีภาคภูมิ นางชอบหาเงิน แต่ชอบฟังคำชมจากเจียงผิงอันมากกว่า
“ต้องขอบคุณที่ใต้เท้าช่วยไล่คู่แข่งไป ชื่อเสียงเหล่านั้นผสานกับนามสำนักร้อยศาสตรา รายได้จึงสูงมากเจ้าค่ะ”
เจียงผิงอันส่ายหัว “มันไม่เกี่ยวกับข้านักหรอก เพราะเจ้าบริหารดี ทำกำไรได้มากต่างหาก”
แม้เขาจะไม่รู้วิธีหาเงิน เขาก็ยังรู้ว่าการหาเงินทำกำไรมิใช่ง่ายหาไม่ ปวงชนในหล้าคงร ่ารวยกันถ้วนหน้า ไม่เหลือคนจนสักคน
ข้างกันนั้น เหมียวเสียกลืนน ้าลายเอื๊อก สะกดความตกตะลึงในใจ “ทำเงินได้ขนาดนี้ กระทั่งเซียนปฐพียังเกินห้ามใจ อาจเชิดเงินหนีหายก็ได้ แต่เจ้าก็ยังอยู่ ไม่ใช้เงินเหล่านี้ช่วยหนุนตัวเองบรรลุเซียนด้วยซ ้า เจ้านี่ปักใจกับเจ้าบื้อลึกล ้าจริงแท้”
เป้าจือรีบร้อนโบกมือ “ฮูหยินเข้าใจผิดแล้วเจ้าค่ะ ข้าไร้เจตนาแฝงกับใต้เท้า ใต้เท้าดีกับข้า ข้าย่อมไม่ยักยอกเงินหนีไป ชีวิตปัจจุบันของข้า ข้าก็เป็นสุขมากแล้วเจ้าค่ะ”
“ไร้เจตนา? ไม่ได้สิ เจ้าต้องมีเจตนาสิ!”
เหมียวเสียโอบเอวบางของเป้าจือ หยิกบั้นท้ายของอีกฝ่ายพลางคลี่ยิ้มร้าย “ภายหน้าได้กำไรก็แบ่งข้าสักนิด แล้วข้าจะพาเจ้าไปด้วยทุกครั้งเวลาจะลงไม้ลงมือกับผู้ชายคนนี้”
สตรีหาเงินเก่งขนาดนี้ ต้องเลี้ยงไว้
