เผลอ
หลายวันต่อมาหลังจากที่เหลียนเซียวมู่ตงได้รับชัยชนะเจ้าตัวก็ได้จับข้าศึกที่ยอมจำนนมาเป็นตัวประกัน
และหลังจากที่กักขังคนเหล่านี้ไว้ได้พอสมควรชายหนุ่มจึงได้ลงมือร่างจดหมายตามที่หนิงอันเคยเสนอ ให้คนนำไปส่งกับผู้ปกครองของดินแดนทางนั้น
ในระหว่างที่รอการติดต่อกลับจากฝ่ายนั้น เหลียนเซียวมู่ตงก็หาได้อยู่เฉยรวมถึงหนิงอันเองก็ด้วย เนื่องจากหลังจากการฝึกทหาร คนทั้งสองก็จะขี่ม้าสำรวจรอบ ๆ ค่าย
“พี่ชาย พื้นที่ตรงนี้ข้าว่าเหมาะแก่การเพาะปลูก ส่วนทางด้านนั้นก็เหมาะกับการทำคอกสัตว์ ท่านมีความเห็นอย่างไร”หนิงอันพูดขึ้นหลังจากที่พวกเขาหยุดห่างออกมาจากตัวที่พักพอสมควร598
เหลียนเซียวมู่ตงมองไปตามปลายนิ้วที่เด็กสาวชี้ ก็พยักหน้าตอบรับ “เจ้าว่าดีข้าก็ว่าดี” คำพูดของชายหนุ่มทำให้หนิงอันกลอกตาขาว วนไปมาหนึ่งรอบ
“ในเมื่อท่านไม่คัดค้าน ก็จัดคนให้ข้าด้วยก็แล้วกัน”
จบคำพูดนี้คนทั้งสองก็พากันขี่ม้ากลับมายังค่ายเนื่องจากไป๋ไป๋ส่งเสียงร้องอยู่ด้านบน ทำให้เหลียนเซียวมู่ตงคิดว่าทางนั้นคงจะส่งข่าวมาแล้วและสิ่งที่ชายหนุ่มคาดไว้ก็เป็นเรื่องถูกต้อง
“ท่านแม่ทัพกลับมาแล้ว ทางนั้นส่งคนมาเจรจาขอรับ”ชายวัยกลางคนผู้มีหน้าที่เป็นรองแม่ทัพของค่ายแห่งนี้กระซิบข้างหูชายหนุ่มเสียงเบา
ซึ่งเรื่องนี้เด็กสาวไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวจึงได้พูดขึ้นอย่างออกตัว “พี่ชาย ท่านไปทำธุระเถอะ” หนิงอัน พูดขึ้นหลังจากนั้นนางก็ขี่จงเซ่อไปยังชายป
