มีแต่เซียนเท่านั้นแหละที่จะทำแบบนี้ได้
หลังจากที่เหลียนเซียวมู่ตงจัดการกับอาหารบนโต๊ะจนหมด เจ้าตัวจึงได้ถามกับเด็กสาวถึงในเรื่องที่นางกำลังจะไปทำ“อันอัน เจ้าจะลงมือเมื่อใด”
ทว่าหนิงอันไม่ได้ตอบแต่กลับย้อนถามออกมาแทนพร้อมทั้งเสนอความคิดของตนออกมาด้วย “ท่าน เตรียมคนพร้อมหรือยัง ทางที่ดีพวกเราควรลงมือไล่เลี่ยกัน เพื่อไม่ให้ฝั่งนั้น ทันได้ตั้งตัว”
“เรียบร้อยแล้ว ข้าเองก็คิดเช่นเดียวกับเจ้านั่นแหละเพราะ ถ้าหากกองทัพไร้ซึ่งเสบียง ย่อมต้องทำให้ทางนั้นเกิดการระสํ่าระสายเป็นแน่ ดังนั้นจึงเป็นโอกาสอันดีของเราในการกำชัย”
ซึ่งเรื่องนี้เด็กสาวไม่มีความเห็นต่าง แต่ทว่า ด้วยความที่นางไม่อยากเห็นการนองเลือด เจ้าตัวจึงได้เอ่ยคล้ายเป็นทำนองเชิงขอร้องชายหนุ่มออกมา “ถ้าเป็นไปได้ หากทหารเหล่านั้นยอมจำนนท่านช่วยไว้ชีวิตพวกเขาได้หรือไม่”584
เหลียนเซียวมู่ตงย่อมเข้าใจว่าเด็กสาวเป็นคนเช่นไร แต่ในสนามรบนั้นย่อมหาคนที่จริงใจได้ยาก “อันอัน เจ้าเองก็รู้ว่าการจะเชื่อฝ่ายศัตรูนั้นย่อมเป็นไปได้ยาก หากว่าเข้าแสร้งยอมจำนนต่อเราล่ะจะให้ทำอย่างไร” คำพูดนี้ของชายหนุ่มใช่ว่าจะไร้เหตุผล
“เอาเช่นนี้ดีหรือไม่ หากฝ่ายนั้นยอมจำนน ท่านก็จับพวกเขาเป็นเชลยก่อน และก็ค่อยส่งจดหมายให้ผู้นำของทางฝ่ายนั้นลองเสนอดูว่าเขาต้องการเจรจาสงบศึกหรือไม่โดยแลกกับการต้องส่งเครื่องบรรณาการแก่เมืองของเราเป็นระยะเวลากี่ปีท่านก็ลองรายงานเรื่องนี้
