กำลังรออยู่พอดี
มีหรือที่กุ้ยเฮยจะทำให้สหายผิดหวัง ดังนั้นช่วงดึกภายในวันเดียวกัน กลุ่มของหนิงอันจึงแกล้งทำเป็นนอนหลับรวมถึงสัตว์ทั้งแปดตัวของเด็กสาวด้วย
“ในที่สุดพวกมันก็คลายใจ” ชายคนหนึ่งในกลุ่มของคนพวกนี้ที่ตลอดเวลามักจะทำตัวนิ่งเงียบมาตลอดรำพึง
ก่อนที่เจ้าตัวจะผิวปากเป็นสัญญาณที่มีเพียงเฉพาะคนของตนเท่านั้นที่จะรู้ความหมาย
เวลาผ่านไปจนเกือบครึ่งคืน ‘เริ่มแล้วสินะ ข้ากำลังรออยู่พอดี เอาล่ะเฮยเฮยได้เวลาที่เจ้าต้องสื่อสารบอกพวกเจ้าลายแล้ว’ สิ้นคำกล่าวของอันอันก็ได้มีคนกลุ่มหนึ่ง ค่อย ๆ ย่องออกมาจากชายป่าคนพวกนี้แต่งกายด้วยชุดสีดำมีอาวุธครบมือ
ในขณะที่คนผู้หนึ่งซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นหัวหน้ากลุ่มของคนเหล่านี้กำลังเดินมาทางเหลียนเซียวมู่ตงและเงื้อดาบในมือของขึ้นสูง เจ้าตัวก็โดนฉงฉงตะปบกรงเล็บเข้ากลางหลัง571
โดยที่คนของมันไม่ทันจะได้กล่าวเตือน เสียงร้องแห่งความเจ็บปวดดังขึ้นพร้อมกับเลือดสีแดงสาดกระเซ็นออกมาเป็นทางยาวตามรอยกรีดของกรงเล็บ
ในตอนนี้พวกมันจึงได้รู้ตัวแล้วว่าได้เดินเข้าหากับดักของศัตรูไปเต็ม ๆ แทนที่จะได้ผลงานกลับต้องเอาชีวิตมาทิ้งไว้เสียอย่างนั้น ผู้ที่ส่งข่าวในกลุ่มของเชลยจึงได้หน้าซีดปากคอสั่นได้แต่มองสหายร่วมชาติของตนถูกสังหารไปต่อหน้าต่อตา
“ฝีมือของเจ้าดีขึ้นมากจากแต่ก่อนเยอะเลยนะ เก่งมาก”เหลียนเซียวมู่ตงยกมือลูบหัวเด็กสาวพร้อมกล่าวชม
“ใช่ไหมล่ะ คนเรามันต้องมีการพัฒนากันบ้
