ข้าเป็นคนของเจ้านะ อย่าลืม!
มู่ตานที่ได้ยินประโยคนี้นางก็หัวเราะขึ้นมา อานเจิ้งกับยงฮ่าวจึงหันไปมองนางพร้อมกัน “พี่สาวมู่ตาน หัวเราะอะไรหรือขอรับ” อานเจิ้งถามขึ้นอย่างสงสัย
“ก็หัวเราะเจ้าสองคนนั่นแหละ เอาเถอะอีกหน่อยหากพวกเจ้าโตขึ้นมากกว่านี้ก็คงจะเข้าใจเอง” มู่ตานพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มก่อนที่จะยืนมองคุณหนูของตนอยู่ห่าง ๆ
ทางด้านเหลียนเซียวมู่ตงเมื่อเห็นว่าหนิงอันดูเหมือนจะไม่เข้าใจจริง ๆ ดังนั้นเจ้าตัวจึงปล่อยผ่านเพราะไม่อยากทำให้นางลำบากใจ
ดังนั้นเขาจึงได้เปลี่ยนหัวข้อสนทนา “อันอัน คนที่เจ้าพามาคือใครอย่างนั้นหรือ” คำถามของชายหนุ่มทำให้หนิงอันอดมองเขาอย่างค้นคว้าไม่ได้และเมื่อนางเห็นว่าชายหนุ่มดูท่าจะไม่รู้เรื่องจริง ๆ นางก็พูดขึ้นตามที่องครักษ์เงาเล่าให้ตนฟัง559
“แล้วก็ ท่านเอาหยกคืนไปด้วยของสำคัญแบบนี้เอามาให้ข้าได้ยังไง” หนิงอันพูดพร้อมกับส่งหยกที่ตนเก็บไว้จนลืมออกไป
หนิงอันแกว่งไกวหยกต่อหน้าของชายหนุ่ม กระนั้นเขาก็ยังคงนั่งนิ่งเป็นตอไม้ไม่ยื่นมือออกรับ
เหลียนเซียวมู่ตงฟังสิ่งที่เด็กสาวเล่าออกมาคล้ายกับเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับตัวเอง สาเหตุที่เป็นเช่นนี้เป็นเพราะชายหนุ่มคิดอย่างไม่ชอบใจนัก
ถ้าหากคนเหล่านี้เป็นกองกำลังของตนจริง ท่านปู่ก็น่าจะบอกเขาให้กระจ่าง หาใช่ทำเพียงแค่มอบหยกมาให้เฉย ๆ โดยไม่พูดอะไร อีกทั้งเรื่องสำคัญมากที่สุดก็คือในเมื่อองครักษ์เงารู้เรื่องเหตุใดถึงไม่บอกเขาในช่วง
