คนของข้าใครห้ามแตะ
‘อันอัน เรือของเราใกล้เข้าเขตชายแดนแล้วนะ’ เสียงกุ้ยเฮยกล่าวขึ้นในขณะที่หนิงอันยืนมองไปยังทัศนียภาพรอบ ๆ ตัว
‘ถ้าอย่างนั้นข้าจะได้เรียกประชุมพวกเขา’ หลังสิ้นคำกล่าวของเจ้าตัว เด็กสาวจึงได้เดินเข้าไปหาชายวัยกลางคนผู้หนึ่งที่เป็นคนสนิทของแม่ทัพถง
“ท่านลุงหลี่เจ้าคะ พวกเราใกล้เข้าเขตชายแดนแล้ว ข้าอยากให้ท่านนำทหารทั้งหมดเข้าไปรายงานตัวและรอข้าอยู่ที่นั่น”
“คุณหนูหยู ท่านหมายความว่าอย่างไร”
“ฝ่าบาทได้บอกท่านหรือไม่ ว่าจริง ๆ แล้วจุดประสงค์ที่ข้ามาชายแดนเป็นเพราะอะไร”
“บอก แต่ว่าหากเจ้าจะแยกตัวออกไปตามลำพัง เรื่องนี้ลุงไม่เห็นด้วย”
“ข้ารู้ว่าท่านลุงเป็นห่วง แต่ข้าหาได้แยกตัวไปตามลำพังไม่ เนื่องจากมีสหายทั้งแปดไปด้วยไหนจะไป๋ไป๋ที่เป็นนกอินทรี548
ของพี่ชายมู่ตงอีก และที่สำคัญการที่ข้าแยกตัวออกไปย่อมไม่เป็นที่จับตามองของใคร”
“ถึงเจ้าจะว่ามาเช่นนั้นก็เถอะ แต่เขตชายแดนมีอันตรายทุกฝีก้าว ลุงจะกล้าปล่อยเจ้าไปกับพวกนั้นตามลำพังได้อย่างไรเอาเช่นนี้ดีหรือไม่ ลุงจะแบ่งทหารออกเป็นสองส่วนส่วนหนึ่งให้เข้าไปในค่ายเพื่อรายงานคุณชายรองเรื่องการมาของเราและอีกส่วนลุงจะไปกับเจ้าเอง”
หนิงอันทำหน้ายุ่งยากใจอยู่ชั่วครู่ (หากให้พวกท่านไปด้วยความลับก็แตกนะสิ) เจ้าตัวคิด
ดังนั้นนางจึงได้ใช้ทางเลือกที่เกิดจากสหายตัวเล็ก “ท่านลุง ไม่เคยได้ยินเรื่องของข้าอย่างนั้นหรือ” หนิงอันตัดสินใจที่จะให้กุ้ย
