่มีอายุน้อยกว่าตนไม่มาก ก่อนที่จะตัดสินใจในที่สุด “ข้าอนุญาต”
ทางด้านหนิงอันผู้ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ในขณะนี้เจ้าตัวกำลังถูกมารดากับผู้เป็นย่าเคี่ยวเข็ญเรื่องมารยาท
รวมถึงพิธีการเกี่ยวกับงานปักปิ่นที่กำลังจะมาถึงอยู่ไม่กี่วัน ซึ่งเด็กสาวหาได้ยินดีกับวันเกิดในครั้งนี้ไม่ เนื่องจากนางรู้ดีว่ากำลังจะมีสิ่งใดเกิดขึ้น
‘อันอัน ชีวิตของคนเราก็มักเป็นเช่นนี้ไม่ใช่หรือ ทั้งเรื่องสุขและทุกข์ มันไม่มีสิ่งใดอยู่กับเราได้นาน ทว่าเหตุใดเจ้าถึงยังคงทำสีหน้าเช่นนี้เล่า’ กุ้ยเฮยพูดขึ้นเมื่อยามเจ้าตัวเห็นว่าสหายมักจะมีสีหน้าเศร้าหมองยามอยู่ลำพัง
‘เฮยเฮย ข้ารู้แต่มันยากที่จะทำใจ ทั้ง ๆ ที่รู้ดีว่าอีกไม่นานจะเกิดสิ่งใดแต่ข้าก็ยังไม่อาจปล่อยวาง’ อันอัน นั่งซบหน้าลงกับเข่าของตนกลั้นเสียงสะอื้นอยู่บนเตียง524
‘เจ้าอย่ามัวแต่เศร้าอยู่เลย หากเจ้ามัวแต่เป็นเช่นนี้จะทำให้เสียเวลาไปโดยเปล่านะ’ คำพูดของเต่าตัวเล็กช่วยเรียกสติเด็กสาวให้กลับมา
‘นั่นสินะ ขอบใจเจ้ามากข้าจะรีบไปดูอาจารย์ปู่ใหญ่เดี๋ยวนี้แหละ’ หนิงอันยกมือปาดนํ้าตา
(เจ้าจะต้องผ่านเรื่องในครั้งนี้ไปให้ได้สหาย เพราะยังมีเรื่องที่เจ้าจะต้องไปทำอีก บางครั้งข้าก็ยังคิดว่าสวรรค์จะใจร้ายกับเจ้าเกินไปหรือไม่) เต่าตัวเล็กได้แต่คิด
สามวันต่อมากองทัพของตระกูลหลางก็ถูกแบ่งออกเป็นสอง ส่วนหนึ่งอยู่เพื่อปกป้องผู้เป็นใหญ่ อีกส่วนถูกส่งออกไปเพื่อช่วยผู้ที่อยู่แนวหน
