มีพบย่อมมีจาก
เหตุการณ์ที่กุ้ยเฮยทำลงไปนั้นได้เป็นการตอกยํ้าว่าหนิงอันเป็นเซียนมากขึ้น เนื่องจากมีทหารหลายคนเห็นและได้นำเรื่องนี้มาพูดปากต่อปาก ส่วนชายชั่วคนนั้นเมื่อหนิงอันต้องการให้มันตกนรกทั้งเป็น
มีหรือที่เหลียนเซียวมู่ตงจะกล้าปล่อยผ่าน “คุณชายรองหลาง ท่านช่วยทำเป็นว่าไม่เห็นชายคนนั้นได้หรือไม่” เหลียนเซียวมู่ตงหาใช่ร้องขอ ทว่ากลับเป็นการพูดเชิงบังคับกลาย ๆ
“ดะ..ได้ ขอรับ” หลางจิ้นเฟยผู้สติยังไม่กลับเข้าร่างดีเอ่ยตะกุกตะกัก เหลียนเซียวมู่ตงจึงได้ใช้สายตาสั่งผู้ติดตามคนสนิททั้งสอง “จัดการให้เรียบร้อย คงไม่ต้องบอกหรอกนะว่าให้มันไปอยู่ที่ไหน” นํ้าเสียงของชายหนุ่มแฝงไว้ด้วยความโหดเหี้ยม
“ขอรับ นายน้อย” หลินเจ๋ รับคำก่อนที่เขากับอู๋หวี่จะช่วยกันหิ้วปีกของชายคนนั้นออกไปตามคำสั่งโดยมีเสียงของเจ้าลายคำรามไล่หลัง505
หลายวันต่อมา หลังจากเรื่องวุ่นวายเกี่ยวกับโจรชั่วทั้งหลายจบลง
ในขณะนี้ทั้งหนิงอันกับหมิงหมิงก็กำลังยืนเอาหน้าโต้ลมมองดูแม่นํ้าบนเรือลำใหญ่ที่ได้บรรทุกคนจำนวนหนึ่งที่หนิงอันได้ช่วยออกมาไม่ว่าจะจากทางจวนหรือหมู่บ้านบนภูเขา
ซึ่งคนเหล่านี้ไม่มีใครต้องการกลับบ้านของตัวเอง ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่อยากกลับ เพียงแต่คนที่บ้านของพวกเขาไม่อาจยอมรับได้ถึงการหายตัวไปและยิ่งเป็นการถูกจับไปนานนับเดือน
ในขณะที่หนิงอันกำลังเพลิดเพลินกับธรรมชาติทั้งสองฟากฝั่งของแม่นํ้า ฉีเยว่ก็ส่งเสียงขึ้นทำลายความ
