หลงลืม
‘อันอัน! เจ้าเป็นอะไร ฝันร้ายอย่างนั้นหรือ’ กุ้ยเฮยถามสหายออกมาอย่างเป็นห่วงเมื่อเจ้าตัวได้ยินเสียงกรีดร้องของเด็กสาว
‘เฮยเฮย ข้าฝันว่าพี่ชายมู่ตงถูกฟัน เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นลงบนพื้นหิมะ ภาพยังติดตาข้าอยู่เลย เขาจะไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่’ หนิงอันยกมือลูบใบหน้าของตนกล่าวเสียงสั่นด้วยความกลัว
‘เจ้าอย่าเพิ่งวิตกจนเกินควร ข้าคิดว่าเขาคงไม่เป็นอะไรมากนักหรอก เจ้านั่นนะหนังเหนียวจะตายเชื่อข้า’
คำปลอบของกุยเฮยพอจะทำให้หนิงอันคลายความหวาดวิตกลงมาได้บ้าง เนื่องจากเจ้าตัวมั่นใจว่าสิ่งที่เต่าตัวเล็กพูดออกมานั้นเป็นเรื่องจริง นางจึงได้ล้มตัวลงนอน กระนั้นกว่าจะปิดเปลือกตาหลับก็เกือบรุ่งสาง518
ดังนั้นนางจึงตื่นสายมากกว่าปกติ และหลังจากเดินออกจากเรือนของตนมา เจ้าตัวก็เดินไปหาคนในครอบครัวก่อนที่จะไปหาอาจารย์ชราเนื่องจากตั้งแต่อากาศเริ่มเย็น ฉู่เกอก็เริ่มล้มป่วยลงอีกครั้ง
“อาจารย์ปู่ใหญ่ ท่านเป็นอย่างไรบ้าง เหตุใดจึงไม่นอนพักล่ะเจ้าคะ ท่านลุกขึ้นมานั่งทำอะไร” หนิงอัน เดินเข้าไปภายในเรือนที่เจ้าตัวได้จัดเอาไว้ให้สำหรับให้ชายชราพัก
ก็พบว่าคนป่วยที่น่าจะต้องนอนอยู่บนเตียง กำลังนั่งก้มหน้าก้มตาเขียนอะไรบางอย่างโดยมีบ่าวรับใช้ชาย คอยดูแลอยู่ด้านข้าง
“ข้ายังมีเวลานอนอีกเยอะ แต่ในระหว่างนี้ข้าอยากถ่ายทอดสิ่งที่เรียนรู้มาทั้งชีวิตทิ้งเอาไว้ให้เจ้า” นํ้าเสียงของเขาแหบแห้งเป็นอย่างมากและยังมีอาการไอร่
