เงียบของเด็กสาว “อันอัน ข้าขอขอบใจเจ้ามากสำหรับทุก ๆ เรื่อง”
หนิงอันบ่ายหน้ามามองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างกัน “พี่สาวอย่าได้คิดมากเลยเจ้าค่ะ การที่ข้าได้ช่วยเหลือท่านกับทุกคนให้คิดเสียว่าเป็นชะตาฟ้าลิขิตเถอะ หากไม่มีวาสนาต่อกันพวกเราจะเจอกันได้อย่างไร” นางพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม
ทำให้ฉีเยว่ก็อดที่จะยิ้มตามนางไม่ได้เช่นกัน และนี่นับว่าเป็นรอยยิ้มแรกของเจ้าตัวที่ไม่ได้แฝงความเศร้า506
การเดินทางโดยเรือใช้เวลาเพียงสิบวันก็ถึงเมืองซานไห่และเมื่อเรือจอดเทียบท่า ทั้งหนิงอันกับหมิงหมิงก็ได้ยินเสียงเรียกตะโกนชื่อของตนเสียงดัง “อันอัน หมิงหมิง พี่สาว/พี่ชาย พวกเรามารับ”
หนิงอันกับผู้เป็นน้องรีบสาวเท้าเดินลงจากเรือเพื่อมาหากลุ่มคนในหมู่บ้านซานไห่ด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า “คาระวะท่านปู่ไท่เจ้าค่ะ/ขอรับ” สองพี่น้องกล่าวทักทายชายสูงวัยอย่างดีใจ
“พวกเจ้าไม่ต้องมากพิธี ข้าดีใจที่เห็นพวกเจ้ากลับมา”อานไท่ยกยิ้มพูดขึ้นด้วยความดีใจมีนํ้าตากลอกกลิ้งอยู่ในแววตาของเขา
“ข้าเองก็ดีใจเจ้าค่ะ ว่าแต่ท่านปู่รู้ได้อย่างไรว่าพวกเราจะกลับมาวันนี้” หนิงอันถามขึ้นด้วยความประหลาดระคนสงสัย
อานไท่ยังไม่ทันตอบโต้ ฉงซานก็ส่งเสียงดังแทรกออกมา“เป็นเจ้านั่นแหละ มันไปหาข้าที่เรือนจากนั้น ตอนแรกข้าก็จนใจเนื่องจากไม่เข้าใจภาษาของมันแต่มันก็พยายามสื่อสารอยู่นานมาก ข้าก็ถามมันไปทีละคำถามจนถึงเรื่องของเจ้า507
มันก็ชี้ไปที่นกตัวหนึ่งและทำท่าท
