หาดีไม่ได้สักคน
เมื่อหนิงอันรับรู้เรื่องนี้มาจากฉีเยว่ เด็กสาวก็ได้หานิ่งนอนใจ เจ้าตัวจึงได้ขี่จงเซ่อไปหาเหลียนเซียวมู่ตงยังจวนของเขาโดยให้หมิงหมิงคอยอยู่เป็นเพื่อนกับฉีเยว่ที่ไร่
พ่อบ้านของจวนกั๋วกง รู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมากที่เห็นหนิงอันมาหานายน้อย ดังนั้นชายวัยกลางคนจึงรีบเดินไปรายงานผู้เป็นนายที่นั่งทำงานอยู่ในห้องหนังสือทันที
“นายน้อย คุณหนูหยูมาขอเข้าพบขอรับ”
เหลียนเซียวมู่ตงค่อนข้างประหลาดใจเช่นเดียวกันเพราะปกติหนิงอันไม่เคยมาหาตนเองที่จวนเลยหากว่าท่านแม่ของเขาไม่เรียกหา
“รีบเชิญ” ทันทีที่สิ้นเสียงของเขาหนิงอันก็เปิดประตูเข้าไปแทบจะทันที “พี่ชาย ท่านยุ่งอยู่หรือไม่” หนิงอันไม่ทักทายเขา487
ดั่งเช่นทำกับคนอื่นซึ่งเรื่องนี้ชายหนุ่มหาได้ติดใจอีกทั้งยังรู้สึกดีใจด้วยซํ้า
“เจ้ามาเหนื่อย ๆ มาดื่มนํ้าชากินขนมก่อนเถอะ ว่าแต่มีเรื่องอะไรหรือไม่” เหลียนเซียวมู่ตงไม่ตอบ ทว่ากลับพูดอย่างใส่ใจเด็กสาวออกมาแทน
“ก็ดีเหมือนกัน ข้าเพิ่งจะมาจากไร่ดอกไม้เหลืองนอกเมืองรู้สึกกระหายนํ้าอยู่พอดี” เด็กสาวไม่ปฏิเสธความหวังดีของเขา นางจึงยกจอกนํ้าชาที่ชายหนุ่มรินให้แนบริมฝีปากก่อนที่จะกระดกนํ้าชาหอม ๆ ลงคอ
เหลียนเซียวจ้องมองการกระทำของเด็กสาวก่อนที่เจ้าตัวจะสะบัดศีรษะของตนไปมา (ข้าคิดบ้าอะไรนางยังไม่ปักปิ่นเลย)
“ใบหน้าของข้ามีอะไรติดอยู่อย่างนั้นหรือ” หนิงอันถามขึ้นอย่างสงสัยเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มมองใบห
