น้าของตนไม่ตาไม่กะพริบ
“มีเศษดินติดอยู่ ช่างดูน่าเกลียดยิ่ง” คำพูดของเหลียนเซียวมู่ตง ทำให้หนิงอันนำกระจกที่ได้มาจากเรือของต่างแดนส่องดู “ท่านแก่แล้วเลยตาฝ้าฟางหรือ ใบหน้าของข้าไม่เห็นมีอะไรเลย” เด็กสาวแหว488
“ข้าเพิ่งจะยี่สิบแก่ตรงไหน เขาเรียกว่าเป็นวัยกำลังดีต่างหาก” เหลียนเซียวมู่ตงแย้ง หนิงอันกลอกตาขาว วนไปมา“ข้าว่านับวันท่านยิ่งหน้าหนาขึ้นทุกที” คำพูดของเด็กสาวหาทำให้ชายหนุ่มโกรธเคืองไม่
“ก็เหมือนกับเจ้าไม่ใช่หรือ” คำกล่าวนี้ ทำให้หนิงอันสะดุด (เป็นข้าทุ่มหินทับเท้าตนใช่หรือไม่)
“ข้าเข้าเรื่องเลยดีกว่า ข้ามีเรื่องมาปรึกษาท่าน” หนิงอันสงบศึกลงชั่วคราว “หืม? ข้าคิดอยู่แล้ว หากเจ้าไม่มีเรื่องคงไม่มาหาข้าก่อน” คำพูดกึ่งน้อยใจของชายหนุ่มทำให้หนิงอันรู้สึกไม่ดี
“ใครว่ากัน ท่านก็รู้ว่าข้าเป็นสตรีหากมาหาท่านบ่อย ๆชื่อเสียงของข้าจะไม่ยํ่าแย่เอาหรอกหรือ แล้วเกิดมีคนเข้าใจไปผิดๆ อีกหน่อยข้าจะออกเรือนได้อย่างไร” หนิงอัน ไม่รู้ว่าคำพูดของตนคล้ายจะทำให้คนตรงหน้าเริ่มมีโทสะ
“ใครหน้าไหนจะกล้าว่ากล่าวเจ้า บอกข้ามาข้าจะไปจัดการให้อีกอย่างอายุของเจ้าเพิ่งจะเท่าไหร่กลับคิดเรื่องออกเรือนแล้ว เจ้าดูอย่างข้าสิยังไม่คิดมีใครเลย” ชายหนุ่มพูดขึ้นอย่างโกรธเคือง489
“พี่ชายใจเย็นก่อน ข้าแค่พูดขึ้นเฉย ๆ เอาล่ะเรามาเข้าเรื่องที่มาหาท่านในวันนี้กันก่อนเถอะ เรื่องนี้รอช้าไม่ได้” หนิงอันพูดขึ้นนํ้าเสียงจริงจัง
