ขอให้ความบังเอิญมีจริง
“เจ้าลืมใครไปหรือไม่” คำพูดนี้ของฉงต้าทำให้ทั้งเจ้าลายและฉงฉงรู้สึกประหลาดใจ
“ก็คนที่เป็นตัวการจับคุณหนูกุ้ยฮวาอย่างไรเล่า พวกเจ้าไม่เห็นหรือว่าชายคนนั้นไม่ได้อยู่ตรงนี้” ฉงฉงพูดขึ้นอีกครั้ง
หมิงหมิงได้แต่มองการสนทนาระหว่างเสือโคร่งกับหมีดำไปมาด้วยความสงสัยและไม่เข้าใจ
เจ้าลายคำรามขึ้นเสียงดัง “จะว่าไปก็ใช่แหะ แล้วมันไปไหน” เสือโคร่งหันหน้าไปหาเจ้าสามที่ตนให้เข้าไปสืบข่าว
“ข้าไม่เห็นมันออกจากจวนนะขอรับ” เจ้าสามรีบพูดขึ้นเมื่อถูกสายตาของเสืออาวุโสจับจ้อง
“เป็นไปได้หรือไม่ว่ามันปลอมตัวเพื่อหาทางหนี” เจ้าลายวิเคราะห์ “เอาเถอะเรื่องนี้ค่อยว่ากัน ตอนนี้กลับไปหาเจ้านายก่อนดีกว่าเผื่อว่านางจะมีวิธี” ฉงฉงพูดขึ้นเมื่อคนเหล่านั้นจับคน471
ชั่วกลุ่มใหญ่กลับไปแล้ว “ก็ดีเหมือนกัน” เจ้าลายพูดขึ้นอย่างเห็นพ้อง
ในขณะที่สัตว์ร้ายทั้งหกกำลังจะออกเดิน “หมิงหมิง”หลางจิ้นเฟยได้เอ่ยเรียกเด็กชายขึ้นเสียก่อน
“พี่ชายรองหลางมีเรื่องอะไรกับข้าหรือขอรับ”
“พี่ขอขอบใจเจ้ามาก หากไม่ได้เจ้ากับอันอันรวมถึงซื่อจื่อพี่ก็ไม่รู้ว่าฮวาเอ๋อจะเป็นเช่นไร เอาไว้วันพรุ่งข้าจะไปขอบคุณพวกเจ้าสองพี่น้องที่จวนอีกครั้ง” หลางจิ้นเฟยพูดออกมาจากใจจริงด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง
“ท่านอย่าได้เกรงใจเลยขอรับ พี่สาวฮวาก็เปรียบเสมือนพี่สาวของข้าเช่นกัน ถ้าอย่างไรหากท่านไม่มีเรื่องอะไรแล้วข้าขอตัวก่อน”
“ได้ ข้าจะให้ทหารไปส
