ายหนุ่มทำให้หนิงอันสำลักนํ้าชาที่ดื่มเข้าไป
“ข้าเป็นคนธรรมดานะเจ้าคะ ท่านนี่นับวันจะเหลวไหลใหญ่แล้ว ที่หมิงหมิงพูดนั้นหมายถึงการแต่งหน้า แต่งตัว ทำผมต่างหากอีกทั้งยังมีครีมบำรุงผิวและแนะนำในด้านความสวยงามเจ้าค่ะ”
“เจ้านี่ไม่ระวังเอาซะเลย ข้าเพียงแค่หยอกเจ้าเล่นเท่านั้นเอง ดูสินํ้ากระเด็นเลอะไปทั่วปากแล้ว” ชายหนุ่มไม่เพียงแต่447
พูดติง เนื่องจากเจ้าตัวตัวได้นำผ้าเช็ดหน้ามาซับนํ้าให้เด็กสาวตรงหน้าอย่างระมัดระวังอีกด้วย
“ทะ..ท่านทำอะไรข้าโตแล้วนะ ไม่ใช่เด็ก ๆ หน้าข้าเลอะข้าเช็ดเองก็ได้” หนิงอันรีบปัดมือของเขาออก พูดอย่างติดขัด
“เจ้าอายอย่างนั้นหรือ สมัยก่อนเจ้ายังเคย…” เหลียนเซียวมู่ตงยั้งคำพูดของตนเอาไว้ ดวงตาของเขาฉายแววหยอกล้อต่อผู้ที่กำลังพยายามปั้นสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้
“อะแฮ่ม! ข้าว่าพวกท่านจะอยู่ใกล้กันมากเกินไปแล้วนะขอรับ พี่ชายมู่ตงช่วยขยับออกห่างพี่สาวของข้าหน่อยก็ได้” คำพูดของหมิงหมิงทำให้หนิงอันรู้สึกดีขึ้น ส่วนเหลียนเซียวมู่ตงก็ยอมถอยเช่นกัน
หลังจากนั้นคนทั้งสามต่างก็กินอาหารที่อยู่บนโต๊ะต่อไปจนกระทั่งท้องอิ่ม “กลับกันดีหรือไม่ คืนวันพรุ่งข้าจะไปรับเจ้าสองคนออกมาเที่ยวงาน” เหลียนเซียวมู่ตงถามสองพี่น้องหลังจากเห็นคนทั้งคู่วางตะเกียบ
“กลับเลยก็ดีเหมือนกัน วันนี้ข้ารู้เหนื่อยมาก ว่าแต่คืนวันพรุ่ง ข้าสามารถพาเจ้าพวกนั้นออกมาเที่ยวเล่นได้หรือไม่เจ้าคะ”448
หนิงอันถามกับชายหนุ่มร่าง
