หนิงอันฟังหลางจิ้นเฟยเล่าออกมาอย่างตกใจ
เนื่องจากเจ้าตัวไม่คาดคิดว่าการที่มีหนูไปอยู่ภายในสนามจะเป็นศัตรูของท่านแม่ทัพหลาง ‘ตอนแรกข้าก็นึกว่ามีคนต้องการจะทำร้ายข้า ที่ไหนได้กลับเป็นคนคิดร้ายต่อพี่สาวฮวาจะว่าไปการที่คนผู้นั้นทำแบบนี้ไม่ได้ตั้งใจจะให้ข้าเป็นแพะหรอกหรือ นี่ถ้าหากข้าช่วยพี่สาวฮวาเอาไว้ไม่ได้ป่านนี้ข้าคงได้ตกเป็นจำเลยบาปเป็นแน่’ หนิงอันสื่อสารกับกุยเฮยด้วยความรู้สึกไม่สู้ดี
‘วิธียืมดาบสังหารคนอย่างไรเล่า แต่เผอิญว่าเจ้ามีข้าแผนการของคนผู้นั้นจึงได้ไม่สำเร็จ’ กุยเฮยพูดอวดตัวเอง
‘เจ้าพูดถูก เรื่องในครั้งนี้ล้วนเป็นความดีความชอบของเจ้าทั้งสิ้น แต่พวกมันช่างบังอาจนักคิดจะใช้ข้าเป็นดาบไม่ถามข้าสักคำอย่างนี้ข้าให้อภัยไม่ได้’ หนิงอันขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพูดขึ้นอย่างโมโห430
