ใจ
“ได้สิ แต่ให้หมิงหมิงอยู่ด้วยคงไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่” ผู้เป็นย่าพูดขึ้นพลางมองไปทางหลานชาย428
“ได้ขอรับ” ชายหนุ่มรับปากอย่างว่าง่ายเช่นเดียวกัน
“เราออกไปสนทนากันที่ศาลาริมสระบัวดีหรือไม่เจ้าคะ”หนิงอันกล่าวชวน ซึ่งนางคิดว่าเรื่องที่ชายหนุ่มต้องการสนทนากับตนน่าจะเกี่ยวข้องกับพี่สาวฮวา
เมื่อชายหนุ่มพยักหน้ารับ หนิงอันจึงได้เดินนำหน้าโดยมีหมิงหมิงคอยเดินตามคนทั้งสองออกมาด้วย
เด็กชายเดินเว้นระยะห่างออกมาไม่มาก แต่ก็ไม่ถึงขนาดตามติดคนทั้งคู่จนเกินไป และเมื่อมาถึงสระบัวบ่าวรับใช้ก็ได้นำของว่างกับนํ้าชามาวางให้คนทั้งสาม
“เชิญคุณชายรองหลางพูดมาได้เลย”
“คุณหนูหยูเรียกข้าพี่รองเหมือนกับฮวาเอ๋อก็ได้” หลางจิ้นเฟยพูดพร้อมรอยยิ้มเอ็นดูเด็กสาวที่ไม่เขินอายตนเฉกเช่นกับผู้อื่น “ได้เจ้าค่ะ ถ้าอย่างนั้นท่านก็เรียกข้าว่าหนิงอันหรืออันอันเถอะ” หนิงอันตอบรับอย่างไม่คิดอะไรมากเช่นกัน
“ตกลง ถ้าอย่างนั้นข้าจะเรียกเจ้าว่าอันเอ๋อได้หรือไม่”หนิงอันพยักหน้าอย่างไม่คิดอะไรตามเดิมเนื่องจากการเรียกเช่นนี้ก็เป็นการเรียกแบบผู้ใหญ่เอ็นดูเด็ก429
หลางจิ้นเฟยจึงได้กล่าวเข้าเรื่อง “ก่อนอื่นข้าต้องขอขอบคุณเจ้ามากที่ช่วยส่งข่าวเรื่องเกี่ยวกับฮวาเอ๋อมาให้ เรื่องนี้ค่อนข้างเป็นเรื่องใหญ่ทีเดียวและยิ่งพอพวกเราไปสืบเองจึงได้ทราบมาเพิ่มเติมด้วยว่าวันที่แข่งขันยิงธนูหาใช่อุบัติเหตุเนื่องจากมีคนจงใจนำหนูไปปล่อยเพื่อให้ม้าตื่น”
