รับ”
เมื่อคนที่เจ้าตัวต้องการมาพบปรากฏกายออกมาแล้วดังนั้นชายหนุ่มจึงได้เอ่ยถึงจุดประสงค์ในการมาครั้งนี้ ออกมาอีกครั้ง
“ข้าไม่อาจรับนํ้าใจในครั้งนี้ของแม่ทัพหลางได้หรอกเจ้าค่ะ เรื่องที่ข้าได้ช่วยพี่สาวฮวาเอาไว้นั้นเป็นเรื่องสมควรทำอยู่แล้ว” หนิงอันยกยิ้มตอบปฏิเสธอย่างสุภาพ (อีกอย่างเป็นผลงานของคนอื่นจะให้นางรับของได้อย่างไร)
“คุณหนูหยูอย่าได้ปฏิเสธเลยขอรับ ท่านพ่อยํ้ากับข้ามาว่าต้องมอบสิ่งของให้สำเร็จ หาไม่ท่านจะมามอบด้วยตนเอง”หลางจิ้นเฟยพูดขึ้นสีหน้าแสดงความลำบาก427
เมื่อได้ยินคำตอบเช่นนี้หนิงอันจึงได้มองไปทางย่ากับแม่ที่กำลังทำสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่เช่นกัน เนื่องจากสิ่งของที่จวนตระกูลหลางนำมามอบให้หนิงอันนั้นมีมากมายเหลือเกิน
“ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็รับไว้เถอะ” หญิงชราตัดสินใจพูดขึ้นในที่สุดเพราะเรื่องที่หลานสาวของตนทำนั้นก็นับว่าเหมาะแก่การได้รับของตอบแทน ในเมื่อทางนั้นเลือกที่จะมอบสิ่งของให้ก็หมายถึงจะได้ไม่ต้องติดค้างบุญคุณต่อกัน
หลางจิ้นเฟยรู้สึกยินดีที่ตนไม่ต้องขนสิ่งของกลับไป และหลังจากมอบของขวัญเสร็จ ชายหนุ่มก็ยังคงรั้งรอ จนหนิงอันเกิดความสงสัย
“คุณชายรองหลางยังมีเรื่องอื่นอีกหรือไม่เจ้าคะ” ในเมื่ออยากรู้เจ้าตัวจึงได้ถามออกไปทันที
“เรียนฮูหยินผู้เฒ่า กับฮูหยินหยูไม่ทราบว่าข้าน้อยขอสนทนากับคุณหนูหยูตามลำพังได้หรือไม่ขอรับ” ชายหนุ่มหันไปขออนุญาตผู้ปกครองของเด็กสาวอย่างเกรง
