ทางด้านเหลียนเซียวมู่ตงเมื่อได้ยินคำพูดของเด็กสาวเจ้าตัวก็เกิดอาการน้อยใจอย่างประหลาด411
“หากเจ้าพูดแบบนี้ข้ากลับก็ได้ ข้ารึอุตส่าห์รีบจัดการงานของตนเพื่อจะมาชวนเจ้าไปยังท่าเรือ เนื่องจากข้าเพิ่งได้ทราบว่ามีเรือของพวกพ่อค้าต่างแดนนำสินค้าเข้ามามากมาย”
หนิงอันดวงตาเบิกกว้างรีบดึงชายเสื้อของบุรุษหนุ่มหน้าหยกที่สะบัดหน้าหนีตน ด้วยความเร็ว
“ผมของท่านก็ออกจะเต็มศีรษะอย่าทำตัวเป็นคนขี้น้อยใจได้หรือไม่ ข้าก็แค่หยอกเย้าท่านเล่นแค่นั้นเอง เอาแบบนี้ก็แล้วกัน วันนี้ข้าจะทำของโปรดของท่านให้กิน” หนิงอันพูดขึ้นโดยที่มือยังคงจับชายเสื้อของชายหนุ่มร่างสูงไม่ยอมปล่อย
“เจ้าเห็นข้าเป็นคนเห็นแก่กินอย่างนั้นหรือ” หนิงอันรู้สึกไม่สบายใจที่ได้ยินคำพูดเชิงน้อยใจเช่นนี้ของเขา ดังนั้นนางจึงได้กล่าวเสียงอ่อนออกมาอย่างรู้สึกผิด
“พี่ชายคนดี ข้าผิดเอง ครั้งนี้ท่านยกโทษให้ข้าเถอะนะคราวหลังข้าจะไม่พูดแบบนี้อีกแล้ว” หนิงอันกะพริบตากลมโตสบตาสีดำเป็นประกายของเขา พลางกล่าวขึ้นอย่างร้องขอ
เหลียนเซียวมู่ตงพยายามกลั้นยิ้มอยู่ภายใน ก่อนที่จะตีหน้าเคร่งขรึมพูดออกมาเสียงเรียบ “ครั้งนี้ข้าจะอภัยให้เจ้าก็ได้แต่หากมีครั้งหน้าอย่าหวังว่าข้าจะยอมใจอ่อนให้เจ้าเช่นนี้อีก ถ้า412
อยากไปก็รีบไปจัดการตัวเองซะ บอกตามตรงกลิ่นของเจ้านั้นข้าเหลือจะรับ” ชายหนุ่มไม่พูดเปล่าเจ้าตัวยังยกมือดันศีรษะของคนตัวเล็กกว่าให้ออกห่างอย่างรังเกียจอีกด้
